توسعه پایدار و معضلی بنام حاشیه نشینی در شهرهای بزرگ

توسعه پایدار و معضلی بنام حاشیه نشینی در شهرهای بزرگ

علی محمدی1

1) دانشجوی مهندسی شهرسازی، گروه معماری و شهرسازی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز، ایران

کد IOI مقاله : XACC-CFHZF
محل انتشار : دومین کنگره بین المللی علوم، مهندسی و تکنولوژی - هامبورگ(germanconf.com/2nd)
چکیده :
    حاشیه نشینی داراي ابعاد مختلف اجتماعی، اقتصادي و فرهنگی است و پیامد هاي فردي و اجتماعی بسیاري دارد.حاشیه نشینی اکنون به يک مساله اجتماعی بسیار مهّم ايران تبديل شده است. حاشیه نشینی سبکی از زندگی شهری است که به طور معمول در حومه شهرها ، به صورت نامتعارف شکل می گیرد و نبود ضوابط قانونی در استقرار ابنیه و تاسیسات در این مناطق، امکان خدمات رسانی را برای جمعیت ساکن سلب کرده و از سویی نیز به دلیل تجمیع اقشار کم درآمد و مشکل دار در این مناطق، کانون های آسیب زا و پرخطر اجتماعی در آن تمرکز می یابد. پدیده حاشیه نشینی در ایران بعد از وقوع اصلاحات ارضی بوجود آمد. با توجه به اینکه اقتصاد متکی بر کشاورزی نتوانست جوابگوی نیاز واقعی روستائیان و ساکنان دهستان های بزرگ و کوچک باشد، موج مهاجرت روستائیان به شهرهای بزرگ آغاز شد و بعد از انقلاب نیز این پدیده ناموزون با سرعت بیشتری منجر به زایش نواحی حاشیه ای در اغلب مناطق کشور بخصوص در شهر تبریز گردیدد. حاشیه نشینی مسئله ای تک بعدی نیست که با تغییر کاربری یا جابجایی ساختمانها قابل حل شدن باشد. ابعاد فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی حاشیه نشینی آن را به مشکلی تبدیل کرده است که جز با یک عزم ملی قابل حل شدن نخواهد بود و در این میان نشانه روی انگشت اتهام به سوی نهادی خاص مانند شهرداری ها چیزی جز ارجحیت دادن حاشیه ها بر متن که همانا حل کردن معضل حاشیه نشینی است نمی باشد. مقاله حاضر بصورت توصیفی بوده و روش تحقیق بصورت کتابخانه و میدانی بوده است.

کلمات کلیدی : حاشیه نشینی توسعه پایدار شهر سالم شهرنشینی