تحليل و بررسي ضربالمثلها و كنايههاي عاميانه شهرضا
تحليل و بررسي ضربالمثلها و كنايههاي عاميانه شهرضا
شهرزاد نیازی1 محبوبه عبدی2
1) استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف آباد، ایران
2) دانشجوی کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی،واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف آباد، ایران
کد IOI مقاله
:
XADD-CEBZD
محل انتشار :
دومین همایش ملی نگاهی نو به زبان و ادب عامه(ammeh2.ir)
چکیده :
ادبيّات عامّه، از جمله عناصر معنوي فرهنگ عامّه به شمار ميرود و شامل مجموعهاي از آثار روايي و غيرروايي منظوم و منثور و اغلب به شكل شفاهي است كه از حيث ساختار و محتوا، با ادبيات سنّتي مكتوب فارسي متفاوت است.
شهرستان شهرضا، در جنوب اصفهان با قدمتي كه به پيش از اسلام ميرسد، فرهنگي غني دارد. در طي قرنها و در دوران صفويه به دليل نزديكي به پايتخت، رشد و اهميت قابل توجّهي يافت و اكنون يكي از نقاط آباد كشور به شمار ميرود. بعضي مورّخان معتقدند نام شهرضا در ابتدا «كمشه» بوده و «قمشه» معرّب كمشه است، امّا در زمان رضاخان به دليل وجود بارگاه امامزاده شاهرضا «شهرضا» ناميدند. مردم اين شهرستان مسلمان بوده، و به زبان فارسي تکلّم ميكنند و لهجهاي شبيه به لهجه مردم نجفآباد دارند.
این پژوهش به روش كتابخانهاي، اسنادي و تحقيقهاي ميداني و مصاحبه شفاهي به بررسي ضربالمثلها و كنايههايي كه مردم اين شهرستان در زندگي روزمرّه به كار ميبرند، پرداخته است. بر اساس اطلاعات به دست آمده، كنايهها و ضرب المثلهاي قديمي از بين رفته و در گويش کنونی كنايهها و ضربالمثلهاي قديمي كاربرد چنداني ندارد و مردم از استعمال آنها ابا دارند.
کلمات کلیدی : ضرب المثل كنايه شهرضا ادبيّات عامّه