بررسي رابطه بين خودكارآمدي با سازگاري شغلي پرستاران شهرستان گنبدكاووس
بررسي رابطه بين خودكارآمدي با سازگاري شغلي پرستاران شهرستان گنبدكاووس
بهزاد خرمالی1 جمیله طالبی2 منصوره رحمانی3 مریم احسانی4 خدیجه صحنه5
1) کارشناس ارشد روانشناسی عمومی دانشگاه ازاد اسلامی واحد گرگان
2) کارشناس روانشناسی بالینی دانشگاه رودهن
3) کارشناس ارشد روانشناسی عمومی دانشگاه ازاد اسلامی واحد گرگان
4) علوم تحقیقات دانشگاه گرگان
5) کارشناس ارشد روانشناسی عمومی دانشگاه ازاد اسلامی واحد گرگان
کد IOI مقاله
:
XADZ-CDKKE
محل انتشار :
دومین کنفرانس بین المللی پژوهش های نوین در مدیریت و علوم انسانی(mphconf.com)
چکیده :
اين تحقيق با هدف بررسي رابطه بين خودكارآمدي با سازگاري شغلي پرستاران شهرستان گنبدكاووس طراحي و اجرا شد. جامعه آماري تحقيق 760 نفر از پرستاران شاغل در بيمارستانهاي شهرستان گنبدكاووس بودند كه حجم نمونه از طريق جدول گرجسي و مورگان 260 نفر تعيين گرديد. دادهها با استفاده از خودكارآمدي شرر و همكاران(1982) و سازگاري شغلي ديويس(1991) جمعآوري گرديد و سپس با استفاده از ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون چند متغيره تحليل شدند. همبستگي پيرسون نشان ميدهد. . بين متغيرهاي خودكارآمدي و سازگاري شغلي همبستگي مثبت معنيدار (001/0< p و 243/0= r) وجود دارد به عبارت ديگر با افزايش خودكارآمدي ميزان سازگاري شغلي پرستاران افزايش مييابد و بالعكس. همچنین نتایج رگرسیون مربوط به خودکارآمدی نشان دادکه خودكارآمدي وارد مدل رگرسيون شده و توانسته حدود 5% از سازگاري شغلي را تبيين كند. (001/0< p و 26/0= βدرمجموع نتايج پژوهش حاضر نشان داد كه: بين مولفه های خودکارآمدی و سازگاري شغلي پرستاران رابطه مثبت معنيداري وجود داردواین دومتغییرمیتوانندسازکاری شغلی را پیش بینی کند.لذابنظرمی رسدباآرایش خودکارآمدی کارکنان می توان به افزایش سازگاری شغلی آنهااقدام کرد.
کلمات کلیدی : خودكارآمدي سازگاري شغلي