بررسی جایگاه سازه های فضا کار در معماری ایرانی
بررسی جایگاه سازه های فضا کار در معماری ایرانی
سهیل عربی1 نغمه رستگار2 سیما عبداله زاده3 فائزه فتوت4
1) مدرس دانشگاه آزاد اسلامی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه ازاد اسلامی، واحد الکترونیکی، تهران، ایران
2) دانشجوی کارشناسی ارشد معماری، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه ازاد اسلامی، واحد الکترونیکی، تهران، ایران
3) دانشجوی کارشناسی ارشد معماری، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه ازاد اسلامی، واحد الکترونیکی، تهران، ایران
4) دانشجوی کارشناسی ارشد معماری، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه ازاد اسلامی، واحد الکترونیکی، تهران، ایران
کد IOI مقاله
:
XAED-CACKE
محل انتشار :
کنفرانس ملی رهیافت های نو در مهندسی عمران و معماری(muncc.ir)
چکیده :
سازه هاي فضاکار گروهی از سازه ها می باشند که رفتار سه بعدي داشته و معمولا داراي فرمهاي بدیع مستوي یا منحنی در فضا هستند. این سازه ها از متداول ترین سازه های مدرن محسوب می شوند که با مدولهاي تکرار شونده و یکسان طراحی و احداث می گردند. از آنجا که ایران دارای معماری غنی و منحصر به فردی است، استفاده از سیستم های سازه ای و تکنولوژی های روز دنیا را می توان به صورت بومی شده و مطابق با الگوهای معماری ایرانی مورد توجه قرار داد. در این مقاله سعی شده به بررسی جایگاه این سازه های نوین در معماری ایرانی پرداخته شود و الگوهای سنتی مورد اقتباس در این سازه ها را واکاوی کنیم. بطوریکه تلفیق این دو عملکرد متفاوت را در معماری سنتی و آثار موجود گذشتگانمان به بهترین روش های ممکن می توان مشاهده نمود که این موضوع نشات گرفته از فرهنگ خودبسندگی آنها بوده و براساس همین دیدگاه توانسته بودند برای محدودیت ها و مشکلات اجرایی خود راهکارهای بسیار منطقی را برگزینند. روش تحقیق در این مطالعه به صورت تحلیلی- توصیفی بوده و جمع آوری اطلاعات از منابع اینترنتی و مطالعات کتابخانه ای می باشد. نتایج پژوهش گویای آن است که سازه های فضاکار امروزی در ایران ردپایی در معماری گذشتگانمان دارند و با توجه به تنوعی که دارند از لحاظ فرمی می توانند الگوهای منظم و هندسی بیشماری را مخصوصا در فضاهای گنبدی برای معماران در سبک طراحی سازه های فضاکار ارائه دهند.
کلمات کلیدی : سازه های فضا کار معماری ایران فرم های سازه ای سازه های معماری