تحلیلی بر رابطه متقابل کاربری زمین و حمل ونقل شهری

تحلیلی بر رابطه متقابل کاربری زمین و حمل ونقل شهری

رضا قاضی1 الهام رضائیان روحی2

1) کارشناس ارشد شهرسازی، گرایش برنامه ریزی شهری، دانشگاه تهران، تهران، ایران،
2) کارشناسی مهندسی شهرسازی، دانشگاه آزاد مشهد.

کد IOI مقاله : XAEK-CEKBK
محل انتشار : کنفرانس ملی پیشرفت های اخیر در مهندسی و علوم نوین(desconf.com)
چکیده :
    در دو دهه اخیر، نگاه برنامه ریزان شهری برای کاهش تراکم ترافیکی و عوارض ناشی از آن به‌سوی آن دسته از الگوهای توسعه شهری جلب شد که قادرند با نزدیک ساختن کانون‌های فعالیت به یکدیگر از حجم تقاضا برای سفر بکاهند. لذا بخشی از کاهش حجم تقاضا از مجرای اعمال سیاست‌های کاربری زمین قابل حصول است زیرا کاربری زمین تولیدکننده تقاضای سفر و دسترسی است. از طرفی حمل‌ونقل پیوند بین انواع مختلف کاربری‌های زمین است. مفهوم دسترسی به‌عنوان هدف نهایی حمل‌ونقل، یک مفهوم کلیدی برای فهم چگونگی رابطه بین حمل‌ونقل و کاربری زمین و همچنین مجموع اثرات آن‌ها بر یکدیگر هست. بااین حال عدم شناخت صحیح ماهیت ارتباط حمل و نقل و کاربری زمین و درنتیجه بی توجهی به اصول موردنظر آنها در تدوین ضوابط شهری، یکی از مهمترین چالش های پیش روی مدیریت و برنامه ریزی شهری است. این نوشتار با بهره گیری از روش مطالعه اسنادی ابتدا با معرفی اجمالی مفاهیم حمل و نقل و کاربری زمین، به شناسایی ارتباط متقابل آنها پرداخته و سپس به چالش های این بحث در نظام برنامه ریزی و مدیریت شهری ایران پرداخته است. ازاین‌رو نتایج تحقیق حاضر نشان می‌دهد که دو مقوله حمل‌ونقل و کاربری زمین که از عناصر یک سیستم شهری محسوب می‌شوند، همواره در ارتباط با یکدیگر بوده‌اند و در حقیقت دوروی یک سکه‌اند بطوریکه اقدامات مداخله‌ای در هریک بر دیگری تأثیر گذاشته یا می‌تواند در جهت دست‌یابی به برخی اهداف در دیگری مورداستفاده قرار گیرد که یکپارچه‌سازی آن‌ها برای ایجاد محیطی مناسب و در راستای توسعه پایدار ضروری می باشد. از چالش های این نگاه در ایران میتوان به وجود مدیریت بخشی به حمل و نقل و کاربری و عدم توجه به یکپارچه سازی آنها می باشد.

کلمات کلیدی : کاربری زمین حمل‌ونقل برنامه‌ریزی یکپارچه الگوهای رشد شهری