بررسی جایگاه زمینه در فرآیند طراحی معماری، از منظر سبک دیکانستراکشن

بررسی جایگاه زمینه در فرآیند طراحی معماری، از منظر سبک دیکانستراکشن

عاطفه حامد میرجعفری1 زهرا صادق‌پور هروی2 حامد کامل‌نیا3

1) دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی معماری، دانشکده معماری، شهرسازی و هنر اسلامی، دانشگاه فردوسی مشهد- Email:
2) دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی معماری، دانشکده معماری، شهرسازی و هنر اسلامی، دانشگاه فردوسی مشهد- Email:
3) دانشیار و عضو هیئت علمی دانشکده معماری، شهرسازی و هنر اسلامی، دانشگاه فردوسی مشهد- Email:

کد IOI مقاله : XAGA-DCAFZ
محل انتشار : چهارمین کنفرانس بین المللی پژوهش در علوم و مهندسی و کنگره بین المللی عمران، معماری و شهرسازی آسیا(4icrsie.com)
چکیده :
    در فرآیند طراحی هر اثر معماری، موضوعات و شاخصه‌هایی وجود دارد که در محصول نهایی نقش مهم و تاثیرگذاری ایفا می‌کنند. این شاخصه‌ها در بیشتر مواقع تبدیل به ایده اصلی پروژه شده و مخاطبان، اثر را با آن ویژگی شاخص می‌شناسند. در فرآیند طراحی معماری بسیاری از پروژه‌هایی که به سبک معماری دیکانستراکشن طراحی شده‌اند، می‌توان توجه به زمینه، بهره‌گیری از مشخصات سایت و به طور کلی زمینه‌گرایی را مشاهده کرد. آنچه در نگاه نخست به عنوان تناقض در ذهن مخاطبان جای می‌گیرد، دیکانستراکشن به معنای ساختارزدایی است، یعنی معتقدند در این مکتب بایستی زمینه نادیده انگاشته‌ شود. درحالی‌که صاحب‌نظرانِ این سبک، زمینه را با نگاهی متفاوت مورد توجه قرار می‌دهند که در نگاه نخست، در ظاهر پروژه ممکن است قابل درک نباشد. در تحقیق پیش رو، محققان برآنند تا ضمن معرفی تعدادی از آثار شاخص، به سبک معماری دیکانستراکشن، میزان توجه این آثار به زیرشاخه‌های هریک از انواع زمینه‌ها را بررسی نمایند. در پایان، میزان اثرگذاری هر شاخصه در مجموع پروژه‌ها با ارائه نمودارهای مرتبط مورد ارزیابی قرار می‌گیرد. بررسی نمونه‌های موردی نشان می‌دهد، از میان زیرمجموعه‌های زمینه کالبدی، هندسه، تاثیرگذارترین و مهم‌ترین عامل در طراحی زمینه‌گرا معرفی شده‌است. فرم حجمی در زمینه تاریخی از دو عامل مصالح و زمینه‌ای بر آینده بیشتر مورد توجه بوده‌است و در ادامه سایر عوامل قرار می‌گیرند.

کلمات کلیدی : زمینه زمینه‌گرایی معماری دیکانستراکشن فرآیند طراحی معماری