ساحت بوم و مسکن بومی از منظر معماران بوم‌گرا بازشناسی اندیشه¬های حسن فتحی و محمدکریم پیرنیا

ساحت بوم و مسکن بومی از منظر معماران بوم‌گرا بازشناسی اندیشه¬های حسن فتحی و محمدکریم پیرنیا

احمد دانائی نیا1 مسعود هدائی2

1) استادیار گروه معماری دانشگاه کاشان ، ایران
2) دانشجوی کارشناسی ارشد معماری دانشگاه کاشان ، ایران

کد IOI مقاله : XAGD-CFKGG
محل انتشار : کنفرانس بین‌المللی نقش هنر و معماری در ارتباطات علمی ایران و جهان عرب(irarconf.ir)
چکیده :
    بوم مهمترین وجه کاربردی در سطوح مختلف طراحی معماری است و در مواجهه با آن، معماران و نظریه پردازان زیادی سخن رانده‌اند و در کارهای خود بدان جامه عمل پوشانده‌اند. بینش محمد کریم پیرنیا، معمار برجسته ایرانی و حسن فتحی معمار مطرح مصری از این زاویه که بر وجوه بومی و خودبسندگی در ساخت تأکید می‌کنند، حائز اهمیت است. از منظر نگاه این دو، معماری مطلوب، معماری¬ای متناسب با انسان در هر بوم است. هدف از این پژوهش بازشناسی و واکاوی مبانی فکری پیرنیا و فتحی به¬ منظور تبیین ساحت بوم در معماری است. این پژوهش در پی یافتن پاسخ به این پرسش بنیادین است که: ساحت بوم در اندیشه پیرنیا و فتحی چیست؟ و مبتنی بر این اندیشه، مسکن بومی از دیدگاه ایشان چگونه تعریف شده است؟ روش تحقیق در پژوهش حاضر به صورت کیفی بوده که مراحل آن شامل مراحل جمع¬آوری اطلاعات به روش کتابخانه¬ای، دسته بندی داده¬ها به روش توصیفی- تطبیقی و تجزیه و تحلیل داده¬ها بر اساس شیوه مقایسه¬ای می¬باشد. پاسخ پرسش اول را می¬توان این¬گونه داد که هردو معمار به عوامل انسانی و محیطی مربوط به بوم و معماری بومی توجه داشته¬اند. و پاسخ پرسش دوم بدین گونه است که، پیرنیا با نظر به شناخت معماری گذشته و تطبیق آن با معماری معاصر و استفاده از عینیت موجود معماری بومی در دسته بندی معماران بومی در گروه الگو محور یا اصالت الگویی قرار می¬گیرد و فتحی با نظر به استفاده از ساختارهای مفهومی موجود در معماری بومی در گروه معماران با اصالت مدلی قرار می¬گیرد.

کلمات کلیدی : بوم معماری بومی مبانی نظری حسن فتحی پیرنیا