ویژگی های دستوری سبک های زبانی در گفتار فارسی معاصر

حسام السلامه¹ حمید طاهری²

1) دانشجوی دکتری زبان وادبیات فارسی گرایش محض , دانشگاه بین المللی امام خمینی(ره)
2) دانشیار زبان وادبیات فارسی عضو هیات علمی دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)

کد IOI مقاله : XAGF-CHGDD
محل انتشار : کنفرانس ملی مطالعات زبان و ادبیات(celpl.com)
چکیده :
    ‏ یکی از مهمترین مباحث زبان شناسی و آموزش زبان، مبحث سبک¬های زبانی1 است. در یک جامعة زبانی، افراد بر ‏اساس نوع مکالمه و گفتار خود با دیگران یعنی بر اساس میزان رسمی بودن فضای مکالمه، میزان نزدیکی خود با مخاطب ‏و میزان فاصلۀ طبقة اجتماعی خود از مخاطب، شکل¬های مختلف کاربردي از زبان را به کار می¬برند که به سبک زبانی ‏معروفند. این سبک¬های زبانی، هریک دارای ویژگی¬های خاصّ دستوری هستند که تبیین این ویژگی¬ها، هدف اصلی ‏نگارش این مقاله است. یادگیری و شناسایی سبک¬های زبانی بویژه تغییر و تحوّلات دستور زبان در هریک از این سبکها، ‏برای نوآموزان هر زبانی از اهمیت و اولویت بالایی برخوردار است. ضمن آنکه آموزش¬دهندگانِ زبان نیز باید به تعیین و ‏تعلیم ویژگی¬های این مبحث برای زبان¬آموزان بپردازند. از طرفی سبک¬های زبانی، بیشتر در زبان گفتار معنا و کاربرد دارند ‏و اهل زبان مدام از این سبک¬ها در گفتگوهای خود استفاده می¬کنند لذا خلط قوانین گفتار و نوشتار، درست نیست و ‏سبک¬های زبانی در این دو جلوۀ زبان، باید به طور مستقل بررسی شوند. متأسفانه يكي از چالشهاي اصلي در آموزش زبان ‏فارسي به غيرفارسي¬زبانان اين است كه در دوره¬هاي مدّنظر، به هيچ وجه، اصول سبكهاي زبان گفتاري، آموزش داده نمي-‏شود و زبان آموز، خود بايد زمان بگذارد و در كوچه و خيابان، و در رویارویی با مردم در زماني طولاني، به درك اين مسأله ‏برسد. این اثر با چنین دیدگاهی به تبیین ویژگی¬های خاصّ دستوری سبک¬های زبانی در گفتارفارسی معاصر می¬پردازد.‏

کلمات کلیدی : ویژکی¬های دستوری سبک زبانی زبان معیار زبان فارسی گفتاری ‏