تجلّی انديشه های جماليه در منظومه های عطّار نيشابوری

دیب الصالح¹

1) دانشگاه بین المللی امام خمینی - دانشکده ادبیات -گروه زبان وادبیات فارسی

کد IOI مقاله : XAGF-CHHDB
محل انتشار : کنفرانس ملی مطالعات زبان و ادبیات(celpl.com)
چکیده :
    مکتب جماليه در عرفان ایرانی و اسلامی با استفاده از دستاوردهای حکمت یونانی و اشراق شرقی و به ویژه با بهره گیری از حکمت ایران باستان، در قرون نخستین اسلامی و با ابتکار شخصیتی ایرانی به نام ابوحلمان (قرن سوم هجری) شکل گرفته و با استفاده از تعالیم قرآنی به مکتبی بزرگ در عرفانی اسلامی تبدیل شده است. مهمترین اصول فکری این مکتب بر ایجاد خلقت بر مبنای عشق حقّ تعالی به حسن خویش و زیبا بودنِ تمام مخلوقات است. و به دنبال تبيين ارتباط ميان «عشق» و «دوستي» نيز مي باشد. عطار نیشابوری، به زعم تنی چند از پژوهشگران حوزة عرفان، از بزرگان این مکتب محسوب می شود. در این مقاله پاره ای از مهمترین اندیشه های جمالي عطار مانند «عشق فرزند حُسن» و «زیبا دانستنِ هستی» در مثنوی های او مورد بررسی قرار می گیرد تا خطّ فکری عطار از این منظر و رویکرد این نوع اندیشه در خلقِ آثارش مشخّص گردد.

کلمات کلیدی : عطار مثنوی فرقه جمالیه عشق