مدیریت برنامه ریزي و توسعه سواحل مکران با تاکید بر راهکارهاي کاهش مخاطرات ناشی از سونامی

سامان سبزه یی¹ مروارید نادری² سارینا وجدانی³

1) دانشجوی کارشناسی ارشد طراحی شهری ، دانشگاه آزاد اسلامی واحد همدان ، ایران -
2) دانشجوی کارشناسی ارشد برنامه ریزی شهری ، دانشگاه آزاد اسلامی واحد همدان ، ایران -
3) دانشجوی کارشناسی ارشد برنامه ریزی شهری ، دانشگاه آزاد اسلامی واحد همدان ، ایران -

کد IOI مقاله : XAZB-BFEDH
محل انتشار : کنگره بین المللی عمران ، معماری و شهرسازی معاصر جهان در دبی(dubaiconf.ir)
چکیده :
    سونامی به عنوان یک سانحه طبیعی متشکل از موج هایی است که معمولا به سبب حرکت شدید کف دریا به وجود می آید که منجر به ایجاد سونامی میشود.اگرچه وقوع سونامی و پیامد های آنبه هیچ وجه نمیتوان جلوگیری کرد، ولی با بررسی سونامی های گذشته و نحوه برخورد با هریک از آنها می توان راهکار هایی در جهت کاهش آسیب پذیری سکونت گاه های انسانی در معماری و شهرسازی ارائه نمود. استان سیستان و بلوچستان با دارا بودن 300 کیلومتر مرز آبی با دریای عمان و اقیانوس هند و به دلیل جغرافیای کوهستانی – بیابانی ، کم بودن و ناامنظم بودن بارشهای جوی و وجود گسل وسیع مکران در دریای عمان پتانسیل حادثه خیزی بالایی دارد. تاکنون وقوع سونامی هاي متعددي در این ناحیه در تاریخ ثبت شده است که آخرین آنها در پی زلزله اي با قدرت 25/8 ریشتر در 28 نوامبر 1945 میلادي اتفاق افتاد. سونامی حاصل از این زلزله با امواج بیش از ده متر سواحل ایران، پاکستان، هند و عمان را در نوردید و موجب کشته شدن بیش از 4000 نفر شد. مدیریت توسعه سواحل و کاربرد اصول آمایش سر زمین، استفاده بهینه از فضا و اراضی ساحلی که در معرض هجوم طوفانهاي حاره اي و امواج سونامی هستند و برخی اقدامات مهندسی و زیر بنایی و همچنین آموزش ساکنین این مناطق در جلوگیري از تلفات انسانی و کاهش خسارات وارده به تاسیسات ساحلی بسیار موثر است.این مقاله به بررسی میزان خطر بروز سونامی و شدت آن در منطقه مکران میپردازد و سپس با توجه به بررسی نمونه ها و پیشینه های سونامی به ارائه راهکار های مدیریت شهری در برابر سونامی می پردازد.

کلمات کلیدی : سونامی گسل مکران چابهار مدیریت سواحل