نگرشی براندیشه های سیاسی متفکران شیعی

نگرشی براندیشه های سیاسی متفکران شیعی

زهرادیواندری1 حسن صیانتی2

1) دانشجوی کارشناسی ارشدتاریخ تشیع دانشگاه حکیم سبزواری
2) استادیاردانشگاه حکیم سبزواری

کد IOI مقاله : XAZK-BGEED
محل انتشار : کنفرانس سالانه پژوهش در علوم انسانی و مطالعات اجتماعی(achsconf.com)
چکیده :
    اندیشه ی سیاسی امری کلی است وهر گونه تأمل درباب سیاست واداره ی مستقیم امور جامعه ومردم را در بر میگیرد.قاعدتا جامعه وامت اسلامی نیز از این قاعده مستثنی نبوده واندیشه های سیاسی ایدئولوژیکی خاص خود را داراست ودر این راستا صاحب نظران زیادی ظهور کرده اند و با نظریات خود درصدد ارائه بهتر راهکارهایی جهت اداره امّت اسلامی مطابق موازین شرع آن بوده اند. اواخر نیمه ی اول قرن چهارم وهمزمان با شروع غیبت کبرا(329) ،ورود شیعه به تجربه ی دوران جدیدی از حیات فکری وسیاسی خود درعصر غیبت امام معصوم می باشد . آراء متفکران شیعه در هر دوره با حفظ اصول ومبانی وبا نگاه به شرایط عصر خویش طرحی برای سامان اوضاع جامعه بوده است . بدین سبب دیدگاه هر کدام در موضوعات سیاسی با دیگران تفاوت هایی دارد، یا به تعبیر اسپریگنز اندیشمندان فرزند زمانه ی خویشند ودر جهت پاسگویی به مشکلات زمان خوداقدام به نظریه پردازی می نمایند. بزرگترین شخصیت های علمی و فرهنگی شیعه که تاریخ تشیع به آن می بالد محصول همین دوران است که درصدد پاسخگویی به سئوالات مهم مطرح شده چون، حکومت دردوران حضور وغیبت امامان شیعه چگونه اداره می شود؟ واصولا سیاست چیست؟ چه کسی باید سیاست و حکومت را رهبری کند؟ چگونه به این رهبری ادامه دهد؟ برامدند،که در اینجا مختصرا به بیان دیدگاه چند تن از متفکران شیعه درمورد این پرسشها می پردازیم.

کلمات کلیدی : سیاست حکومت عصرغیبت نائینی مطهری