رابطه‌ی سطح توسعه‌یافتگی و ردپای اکولوژیکی استان‌های ایران

کیانا اعتمادی¹

1) دانشجوی کارشناسی ارشد برنامه ریزی منطقه ای، دانشگاه شهیدبهشتی، تهران، ایران-

کد IOI مقاله : XBAA-DZFGK
محل انتشار : کنگره بین المللی علوم مهندسی و توسعه شهری پایدار - کپنهاگ(dtuconf.eu)
چکیده :
    هدف اصلی پژوهش حاضر، دست¬یابی به رابطه¬ی میان دو متغیر نمایه توسعه انسانی و ردپای اکولوژیکی است که متغیر مستقل مسئله، نمایه توسعه انسانی و منغیر وابسته، ردپای اکولوژیکی است. در این پژوهش از نمایه¬ توسعه¬ انسانی به عنوان یک نمایه¬گر توسعه و ردپای اکولوژیکی به عنوان نمایه¬گر تقاضای انسان در بیوسفر استفاده شده است. به طور کلی روش مطالعه، تجربی و متکی بر تحلیل داده‌های موجود است. برای بررسی رابطه¬ی میان این دو متغیر در استان¬های ایران، مقادیر هر یک با توجه به تحقیقات پیشین برای هر استان استخراج شده¬است. جهت دست¬یابی به هدف مقاله، با فرض اثرگذاری حدوداً ‌ساله¬ی نمایه توسعه انسانی در استان¬ها، پس از هم‌مقیاس کردن دو متغیر به روش تقسیم‌ بر میانگین، به بررسی رابطه¬ی میان آن¬ها در استان¬های کشور پرداخته ¬می¬شود. به این منظور از نرم‌افزار SPSS استفاده شده است و نتیجه‌ی حاصل این‌گونه به دست آمد که رابطه‌ی میان دو متغیر نمایه توسعه انسانی و ردپای اکولوژیکی در استان‌های ایران نسبت به رابطه‌ی میان این دو متغیر در سایر نقاط جهان تا حدی تفاوت دارد. با افزایش مقدار نمایه توسعه انسانی در اغلب نقاط جهان، میزان ردپای اکولوژیکی نیز افزایش پیدا می‌کند؛ در حالی‌که در استان‌های ایران الزاماً با افزایش مقادیر نمایه توسعه انسانی، میزان ردپای اکولوژیکی افزایش پیدا نکرده است. هم‌چنین بین دو متغیر نمایه توسعه انسانی و ردپای اکولوژیکی رابطه‌ی معناداری وجود دارد و میان دو متغیر همبستگی وجود دارد.

کلمات کلیدی : نمایه توسعه‌انسانی ردپای اکولوژیکی ظرفیت‌زیستی کسری اکولوژیک