مدرنیته ایرانی؛ رابطه اصالت گذشته و تازگی اکنون

نسرین شاه محمدی¹ محسن احدی² پویا مودتی³ رضا ایمانی⁴

1) دانشجوی مقطع کارشناسی معماری،موسسه آموزش عالی غیر انتفاعی ـ غیردولتی رشدیه، تبریز، ایران
2) دانشجوی مقطع کارشناسی معماری،موسسه آموزش عالی غیر انتفاعی ـ غیردولتی رشدیه، تبریز، ایران
3) دانشجوی مقطع کارشناسی معماری،موسسه آموزش عالی غیر انتفاعی ـ غیردولتی رشدیه، تبریز، ایران
4) دانشجوی مقطع کارشناسی معماری،موسسه آموزش عالی غیر انتفاعی ـ غیردولتی رشدیه، تبریز، ایران

کد IOI مقاله : XBCK-DDZAD
محل انتشار : دومین همایش ملی هنر و صنعت در ساختمان(eaconf.ir)
چکیده :
    چکیده: بررسی تاریخ معماری ایران نشان می¬دهد این معماری با اصالت تامه¬اش در اطوار و اعصار مختلف بصورت یک عنصر یکپارچه در برخورد با گونه¬های وارداتی و یا بدون اصالت عمل کرده است. با این حال، با گذر جامعه ایران از دوران كهن به نوین، مرحله متفاوتی در تاریخ این ســرزمین آغاز گشــته و در گذر زمان تا به حال ادامه یافته اســت. هدف این پژوهش، شناخت رابطه اصالت گذشته در معماری ایرانی با وضع موجود و در زمان حال می¬باشد. از این رو با تحلیل عوامل سیاسی-اقتصادی، اجتماعی-فرهنگی و ویژگی های معماری دوران تحول تاکنون، شاخص های ایجاد این تغییرات بی ســابقه در روح معماری گذشــته ایران شناسایی و بررسی شده است. تا بتوان با حصول معرفت نسبت به کلیت پژوهش و ارائه راهکار ، نسبت به موضوع، اشرافیت پیدا نمود. بر این منوال تحقیق حاضر قصد دارد با روش توصیفی تاریخی و بر اساس اسناد و مطالعات کتابخانه ای و میدانی در پی کنکاش و واکاوی هویت و اصالت در معماری امروزین ایران در مقایسه با دوران قبل از التقاط و تجدد در معماری ایرانی گام بردارد. یافته ها حاکی از آن است معماري معاصر ایران به جای پاسخگویی به شرایط متغیر جامعه معاصر، در گستردگي امكانات و نگرش های جهانی غرق شده و حاصل چیزي جز تقلید، ساده اندیشي كودكانه و پراكندگي محض در شهرهای ایران نیست.

کلمات کلیدی : واژگان کلیدی نوگرایی تجددگرایی تحولات جهانی هویت معماری معماری معاصر ایران