ارزیابی مؤلفه¬هاي مؤثر تاب¬آوري اجتماعی سکونتگاه¬هاي غیررسمی در شرایط بحرانی مطالعه موردی: سکونتگاه¬هاي غیررسمی منطقه یک شهرداری تبریز
ارزیابی مؤلفه¬هاي مؤثر تاب¬آوري اجتماعی سکونتگاه¬هاي غیررسمی در شرایط بحرانی مطالعه موردی: سکونتگاه¬هاي غیررسمی منطقه یک شهرداری تبریز
باقر خوشنواز1
1) کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز
کد IOI مقاله
:
XBFB-DFKFZ
محل انتشار :
کنگره بین المللی مهندسی، فناوری و نوآوری(eticong.com/1st)
چکیده :
سکونتگاه¬های خودانگیخته شهری در ایران، با عنوان حاشیه نشینی در نواحی پیرامونی شهرها شکل گرفته¬اند که ناشی از عدم امکان تأمین مسکن و زندگی در داخل محدوده شهرها به دلایل پیش گفته است. این سکونتگاه¬ها غالباً به دلیل اشتغال فصلی، سازمان فضایی نامطلوب و قرارگیری در مکان¬های نامناسب شهری، عدم مشارکت با مدیران شهری و قشربندی اجتماعی نامتوازن اغلب از میزان تاب¬آوری در سطح پایینی برخوردارند. سکونتگاه¬های شهر تبریز نیز به دلیل مشکلات پیش گفته از این قاعده مستثنی نیست. هدف از این پژوهش، تبیین ابعاد تاب¬آوری در سکونتگاه¬های خودانگیخته است. برای این کار میانگین ابعاد با حد بهینه آمریکا و ژاپن به عنوان وضعیت تاب¬آور مطلوب مقایسه شدند. براساس مقایسه میانگین¬ها می¬توان به این نتیجه رسید که محدوده مورد مطالعه از لحاظ تاب¬آوری در وضعیتی مناسبی قرار ندارد و در واقع آسیب¬پذیر می¬باشد. نتایج حاصل از پژوهش نشان داد که در سکونتگاه¬های غیر رسمی منطقه یک کلانشهر تبریز، عوامل بیشتری به دلیل نامساعد بودن وضعیت این سکونتگاه¬ها در سنجش میزان تاب¬آوری آنها مؤثر است.
کلمات کلیدی : تاب¬آوری تاب¬آوری اجتماعی سکونتگاه¬های غیر رسمی شهر تبریز