بررسی مولفه های حس تعلق به مکان و بکار گیری آن در خانه سالمندان با الگو پذیری از خانه های سنتی یزد

مهناز رضائی¹ ارمیا قادری²

1) دانشجو دکتری معماری دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات ،پست
2) دانشجوی کارشناسی ارشد معماری دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال ،پست

کد IOI مقاله : XBFC-DEKCK
محل انتشار : چهارمین کنگره بین المللی مهندسی، تکنولوژی و علوم کاربردی - نیوزلند(etas2019.com)
چکیده :
    سالمندی بعنوان مرحله ی سوم از عمر انسان است. حضور در خانه سالمندان و دوری از محیط آشنای خانه و حمایت های خانوادگی در کنار ضعف ها و فقدان های دوران پیری، مشکلاتی همچون تنهایی،دلتنگی،ناامیدی و بی پناهی را برای آنان ایجاد می کند. بسیاری از سالمندان عوامل محیطی را مسبب این مسئله می دانند. معماران نقش مهمی در شکل گیری محیط انسان ایفا می کنند. یکی از مهمترین شاخصه های ارتباط انسان با محیط، حس تعلق به مکان است که در راستای تداوم حضور انسان درمکان نقش تعیین کننده ای دارد. این مقاله از طریق مطالعات کتابخانه ای و تحقیقات نظری از نوع کیفی، توصیفی- تحلیلی سعی در بررسی عناصر ایجاد کننده حس تعلق به مکان در خانه های سنتی دارد تا به وسیله ی به کار بردن آن عناصر نقشی در جهت افزایش کیفیت روانی و رضایتمندی سالمندان مقیم خانه سالمند ایفا کند. با توجه به تاثیر متقابل انسان بر فضا و فضا بر انسان این مسئله پیش می آید که چگونه در خانه سالمندان می توان حس تعلق به مکان را افزایش داد که مزایای آن آرامش، احساس امنیت و برگشت احساسات نابود شده و تغییر تلقی فرد و جامعه، از این مکانها ست.با این تفاسیر می توان با به کار بردن عناصر ایجاد کننده حس تعلق به مکان ،به هدف خلق فضایی هویت دار به معنای واقعا خانه رسید که باعث تسکین شرایط نامطلوب روحی وافزایش کیفیت روانی و رضایتمندی سالمندان گردد و همچنین باعث خلق فضایی شدکه مشوق فعالیت های حرکتی سالمندان باشد.

کلمات کلیدی : سالمند خانه های سنتی حس مکان حس تعلق