جستجوی قابلیت شاعرانگی در فضای معمارانه

جستجوی قابلیت شاعرانگی در فضای معمارانه

هانیه بصیری1

1) دانشجوی دکتری معماری، دانشگاه شهید بهشتی، تهران

کد IOI مقاله : XBGA-DKEKB
محل انتشار : اولین کنفرانس بین المللی مهندسی عمران، معماری و بازآفرینی شهری(iccar.ir)
چکیده :
    چكيده هر هنری از آن روی که بودنی را آشکار می¬کند، آن را تجلی می¬بخشد و دریچه ای نو در خیال آدمی می¬گشاید، بالذات شعر سرودن است و از ذات سرایش¬گر هنر است که در آن هرچیزی جز آن است که عادتا هست. ازین روست که شاعرانگی برخاسته ازین سرایش، خصلتی است که در هر آن¬چه موجود است، آشکار می¬تواند بود. بدین طریق شاعرانگی فضا نیز معماری را از آن وجه که هنر است و مخاطب آن نه کالبد که روح آدمی است، در نظر می¬آورد و فراتر از وجه ابزارگونگی و کارکردی به گردآوردن عالمی می¬پردازد که در آن براوردن نیازهای آدمی فراتر از نیازهای زیستی تجلی می¬یابد. درین نگاه، معماری هنر سرایش فضاست که با تجسم خیال شاعرانه از رهگذر هم¬نشینی بدیع اجزا در قافله فضایی خودآگاه را روح بخشیده و از خواب آلودگی باز می¬دارد و این¬¬چنین در پی افزایش سرزندگی است که بر آدمی و تداوم تکرار او درین گردش مدام جان تازه¬ای بخشد. واژه‌هاي كليدي: شاعرانگی فضا، تداعی خیال، هم¬نشینی اجزا، بداعت، دریافت معنا.

کلمات کلیدی : شاعرانگی فضا تداعی خیال هم¬نشینی اجزا بداعت دریافت معنا