بررسی رابطه بین خودشفقتی و دلزدگی زناشویی با تحمل پریشانی در مادران دارای فرزندان معلول
بررسی رابطه بین خودشفقتی و دلزدگی زناشویی با تحمل پریشانی در مادران دارای فرزندان معلول
حسین قمری گیوی1 حسن گرجیان مهلبانی2 یاشار کردی3
1) استاد گروه مشاوره دانشگاه محقق اردبیلی
2) دانشجوی دکتری تخصصی مشاوره دانشگاه محقق اردبیلی
3) کارشناس کاردرمانی
کد IOI مقاله
:
XBHC-EADFH
محل انتشار :
دومین همایش آسیب های اجتماعی (asibuma.ir/2nd)
چکیده :
هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطه بین خودشفقتی و دلزدگی زناشویی با تحمل پریشانی در بین مادران دارای فرزند معلول می باشد. پژوهش حاضر یک پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی می باشد. جامعه پژوهشی شامل همه مادران دارای فرزند با معلولیت متوسط و شدید تحت پوشش اداره بهزیستی شهرستان فریدونکنار می باشد که حجم جامعه 150 نفر می باشد به روش نمونه گیری تصادفی و بر اساس جدول مورگان تعداد 108 نفر انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه های خودشفقتی (SCS) ، پرسشنامه دلزدگی زناشویی پاینز (CBM) و پرسشنامه تحمل پریشانی (DTS) استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از روش رگرسیون چندگانه و همبستگی پیرسون استفاده شد. نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که 4/15 درصد از کل واریانس تحمل پریشانی توسط متغیرهای دلزدگی و خودشفقتی پیش بینی می شود. (P<0/05, F=10/77)؛ . همچنین بین خرده مقیاس های مهربانی با خود (p>0/05, r=0/242)، اشتراکات انسانی (p>0/05, r=0/189) و انزوا (p>0/05, r= -0/313) با تحمل پریشانی رابطه معناداری وجود دارد اما بین خرده مقیاس های قضاوت درباره خود و ذهن آگاهی با تحمل پریشانی رابطه معناداری وجود نداشت.
کلمات کلیدی : خودشفقتی دلزدگی زناشویی تحمل پریشانی مادران دارای فرزند معلول