خودتمایزی معماری بناهای یادمانی (منومانتال) از خلوص مفهوم تا ناخالصی مفهومی (مورد پژوهی: شهر همدان)

محمد حسین زاده طلائی¹

1) کارشناس ارشد مهندسی معماری

کد IOI مقاله : XBKD-EBZGG
محل انتشار : سومین کنگره بین المللی عمران , معماری و شهرسازی معاصر(cautech.ir)
چکیده :
    خودتمایزی معماری بناهای یادمانی (منومانتال) از خلوص مفهوم تا ناخالصی مفهومی (مورد پژوهی: شهر همدان) محمد حسین‌زاده طلائی مدرس گروه معماری دانشگاه عمران و توسعه شهر به مثابه ظرف هنری تلقی می‌گردد و بنابر ساختمایه شهر، آثار هنری در آن شکل می‌گیرد. در این بازه هنری بناهایی وجود داردکه دارای تشخص فیزیکی هستند. این شخصیت حتی‌الامکان در توالی تاریخی ریشه در بازنمایی نمادین اثر دارد اما تمایزات مفهومی چقدر می‌تواند در ظرفیت بازگوئی موثر باشد. در این لایه‌های معنایی زبان تخاطب عناصر نهفته است. ایده‌ها و انگاره‌های معمارانه در نظام ساختاری خود مبین رابطه نشانه با اقتضائات شهری در یک خوانش خاص می‌باشد. این جستار بناهای یادمانی شهر همدان به‌ترتیب زمانی برج قربان، گنبد علویان، آرامگاه بوعلی‌سینا، آرامگاه باباطاهر و نهایتاً بنای یادبود عین‌القضات متعلق به یک دهه قبل به‌لحاظ تسلسل مفاهیم، تعیین ریشه‌های فکری در متن معماری، فرآیند نشانگی (گرماتولوژی)، درک ذهنی نمادها، آیکونگرانی در توالی‌های تاریخی با هم تطتبیق داده شود. در این پژوهش نگارنده با تکیه به روش توصیفی تحلیلی سعی در تدوین چهارچوب کلی طرح دارد و از نتایج آن می‌توان بر سیر نزولی مفاهیم در یک دهه اخیر را در شکل‌گیری فرم عنوان کرد. ظرفیت بازگویی، آیکونگرانی، لایه‌های معنایی، نمادپردازی، گرماتولوژی، نشان، خوانش نماد پردازی- ماهیت نمادگرائی

کلمات کلیدی : ظرفیت بازگویی آیکونگرانی لایه‌های معنایی نمادپردازی گرماتولوژی نشان خوانش نماد پردازی ماهیت نمادگرائی