بررسی و تحلیل اقلیم های آسایش جهت کاربرد در مدیریت مناطق تحت حفاظت

نغمه شریفی¹ افشین دانه کار² مریم رباطی³

1) دانشجوی محیط زیست،دانشگاه ازاد، واحد علوم و تحقیقات،
2) استاد دانشگاه تهران، گروه محیط زیست، دانشكده منابع طبيعي، دانشگاه تهران، ایران
3) استادیار دانشگاه علوم و تحقیقات، گروه علوم و مهندسي محيط زيست،دانشكده منابع طبيعي و محيط زيست،دانشگاه علوم و تحقيقات،تهران،ايران،

کد IOI مقاله : XCAA-EDZGK
محل انتشار : پنجمین کنفرانس بین المللی پژوهش در علوم و مهندسی و دومین کنگره بین المللی عمران، معماری و شهرسازی آسیا(5icrsie.com)
چکیده :
    زونبندی مناطق تحت حفاظت برپایه ارزیابی های محیطی و با تکیه بر شناخت منابع اکولوژیک و انسانی صورت میگیرد و وابستگی بالایی به اقلیم و شرایط آب و هوایی دارد. سنجش اقلیم آسایش یکی از راهها برای برنامه ریزی مدیریت صحیح فعالیتهای انسان است که برای زونهای توسعه پذیر مناطق تحت حفاظت نیز میبایست مورد توجه قرار گیرد. در بین روشهای موجود براي سنجش شرايط آسايش و راحتي انسان، در این پژوهش از شاخصهای زیست اقلیمی بيكر، ماهانی، دماي مؤثر، TCI ، اولگی، فشار عصبي، سختی هوا، ترجونگ، PMV، PET، SET، اوانز، گیونی و MEMI استفاده گردید. در این مطالعه ملاک های قضاوت برای انتخاب شاخصهای اقلیمی مناسب برای سنجش آسایش در مناطق تحت حفاظت برای زونهای توسعه پذیر ، رتبه های کسب شده در حوضه تصمیم گیری(فعالیت کشاورزی و دامپروری، گردشگری و سکونت)، نوع ایستگاههای هواشناسی (سینوپتیک و کلیماتولوژی)، تعداد پارامترهای مورد نیاز برای محاسبه هر شاخص و وجود یا عدم وجود محدودیت برای محاسبه هر شاخص میباشد. در همین راستا برای نمره دهی حوضه های تصمیم گیری، شاخصهای اقلیمی که در هر سه حوضه فعالیت، سکونت و گردشگری کارایی دارند، با داده های کلیماتولوژی قابل محاسبه هستند، به تعداد پارامترهای کمتری برای محاسبه نیازمند میباشند و فاقد محدودیت هستند بالاترین نمره را کسب میکنند. با توجه به موارد ذکر شده، شاخصهای NET و SET دارای بالاترین رتبه هستند. در رده بعدی شاخصهای MEMI، PET، PMV، فشار عصبي، ماهانی، اوانز و اولگی قراردارند و در نهایت روشهای ترجونگ و HCI دارای پایین ترین رتبه میباشند.

کلمات کلیدی : زون بندی مناطق تحت حفاظت آسایش اقلیم شاخص آسایش