بررسی بتن خودترمیم شونده و روش های ساخت آن

محمدحسین تقوی پارسا¹ نیما حنائی² رضا خان احمدی³

1) دکتری مهندسی عمران، دانشگاه جامع امام حسین (ع)، گروه عمران
2) کارشناسی ارشد عمران گرایش مهندسی و مدیریت ساخت، دانشگاه صنعتی امیرکبیر ،
3) کارشناسی ارشد عمران گرایش سازه، دانشگاه تهران،

کد IOI مقاله : XCAZ-EFHAG
محل انتشار : دومین کنگره بین المللی علوم و مهندسی - پاریس(parisconf.com)
چکیده :
    امروزه با توجه به پیشرفت تکنولوژی و افزایش نگرانی‌ در مورد ایمنی و پایداری سازه‌ها، لزوم حرکت به سمت مصالح هوشمند نظیر بتن خودترمیم شونده و نیز روش‌های ترمیم پیشگیرانه بیش‌ از پیش احساس می‌شود. اغلب در سازه هایی که در آن از مصالح بتنی استفاده می گردد، ظهور ترک‌های ریز با عرض کوچک‌تر از 300 میکرومتر در بتن اجتناب‌ناپذیر است. این ترک‌ها لزوماً باعث ایجاد خطر فروپاشی سازه نمی‌شوند ولی اختلال در عملکرد، تسریع در تخریب و کاهش عمر سرویس‌دهی و پایداری آنها را در پی خواهند داشت. این تحقیق، به بررسی بتن خودترمیم شونده و روش های ساخت آنها می پردازد. برای این منظور ابتدا ترمیم اتوژن یا ذاتی بتن‌های مرسوم مورد بررسی قرار داده شده است. معمولاً روش ترمیم اتوژن به کمک محرک‌هایی چون مواد افزودنی معدنی، بلوره‌ای، پلیمرهای سوپر جاذب و سایر مواد پلیمری انجام می‌شود. سپس به ساز و کارهای خودترمیمی خودمختار یا مستقل پرداخته ‌شده و کاربرد پلیمرها، مواد معدنی و باکتری‌ها به‌صورت میکرو یا ماکروکپسوله‌ها و نیز روش عروقی مورد بررسی قرار می‌گیرد. در ادامه نیز روش های ساخت بر پایه هر تکنیک خود ترمیمی جهت ساخت بتن خودترمیم و همچنین روش های ارزیابی کارایی خودترمیمی بتن بررسی می‌شود. در نهایت می توان با توجه به بررسی صورت گرفته بیان نمود که ساز و کار ترمیم اتوژن محدود به بهبود عرض ترک در محدوده 100 تا 150 میکرومتر هستند. در مقابل، ساز و کارهای ترمیم خودمختار علاوه بر سرعت عمل بیشتر می‌توانند ترک‌های تا 300 میکرومتر و حتی در مواردی تا بیش از 1 میلی‌متر را ترمیم کنند. از سویی دیگر در مورد معایب بتن های خود ترمیم شونده علاوه بر هزینه های ساخت بالا، می توان به عدم آشنایی با روش های ساخت و بهره مندی از آنها اشاره نمود که تحقیق حاضر گامی در جهت آشنایی بیشتر با این نوع بتن ها است.

کلمات کلیدی : بتن خودترمیم شونده ترمیم اتوژن ترمیم خودمختار بتن زیستی