کاربرد بیوپلیمرها در بهبود زخم های سوختگی
کاربرد بیوپلیمرها در بهبود زخم های سوختگی
کیانا محمودیان1
1) دانشجوی کارشناسی مهندسی شیمی نساجی دانشگاه صنعتی امیرکبیر(پلی تکنیک
کد IOI مقاله
:
XCCA-GZGBF
محل انتشار :
نهمین کنفرانس بین المللی تحقیقات پیشرفته در علوم، مهندسی و فناوری (setconf.ir)
چکیده :
مراقبت از زخم و بازسازی بافت یک چالش جهانی است و میلیون ها نفر را تحت تأثیر قرار می دهد. روند ترمیم زخم و ترمیم بافت ذاتاً ماهیتی پیچیده دارد. شیوه ی زندگی و عوامل انسانی ، میزان خطر را در مراقبت و مدیریت زخم افزایش می دهد. حتی پس از پیشرفت در پزشکی ، زخم های مزمن و خطر سپسیس همچنان مهمترین نگرانی در مراقبت های بهداشتی با میزان مرگ و میر بالا هستند. استفاده از ترکیبات زیستی و مواد زیستی مشتق شده از ابریشم ، سلولز ، آلژینات ، کیتین ، هیالورونات ، کلاژن و ژلاتین به دلیل ویژگی هایی مانند طبیعت زیست فعال ، سازگاری زیستی ، ضد میکروبی ، تنظیم کننده سیستم ایمنی و رگ زایی محبوبیت بیشتری پیدا می کند(Osmani, 2021). محافظت از زخم سوختگی در برابر عفونت های میکروبی به دلیل سطح پایین ایمنی ناشی از سلول و آسیب پوست بسیار مهم است. این عفونت ها بیشتر توسط قارچ ها و باکتری ها مانند استافیلوکوکوس اورئوس و سودوموناس آئروژینوزا مقاوم در برابر متی سیلین ایجاد می شوند که پروتئین های مختلف را آزاد می کنند و به بافت های چسبنده آسیب می رسانند(NanoWerk,2012) . از طرف دیگر، مواد طبیعی و سنتیک ژل، فیلم ها، غشاها، کامپوزیت ها، سیستم های مایکروفایبر به شدت در توسعه ی مواد زیستی برای درمان زخم و دیگر اهداف مهندسی بافت نقش دارند. داربست های پلیمری زیست سازگار در ترکیب با سلول های آسیب دیده ی پوست ، قادر به ترمیم آنها می باشند(Smiths et al,2016). هدف از این مطالعه ، معرفی پلیمرهای زیستی به زمینه ی نوظهور مواد ترمیمی و همچنین پیشنهاد چگونگی استفاده و اصلاح رویکردهای التیام به خود برای ایجاد طیف جدید مواد زیستی است.
کلمات کلیدی : بیوپلیمر زخم زیست سازگار مهندسی بافت