پیش بینی تجربه عشقی دانشجویان از طریق سبک حل مساله و انعطاف پذیری روانشناختی

پیش بینی تجربه عشقی دانشجویان از طریق سبک حل مساله و انعطاف پذیری روانشناختی

زهرا اخوی ثمرین1 زینب صفری2 مریم آقازاده3

1) استادیار گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
2) دانشجوی کارشناسی ارشد مشاوره توانبخشی. دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
3) دانشجوی کارشناسی مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران

کد IOI مقاله : XCFF-FDCZB
محل انتشار : اولین همایش بین المللی مشاوره(iccuma.ir)
چکیده :
    پژوهش حاضر با هدف پیش بینی تجربه عشقی دانشجویان از طریق سبک حل مسئله و انعطاف پذیری روانشناختی بود. نوع مطالعه توصیفی از نوع همبستگی بود. شرکت کنندگان 200 نفر از دانشجویان (دختر و پسر) مقاطع، کارشناسی، ارشد و دکتری دانشگاه محقق اردبیلی بودند که به صورت نمونه گیری داوطلبانه حضور داشتند. ابزارهای پژوهش مقیاس سبک‌های حل مساله (PSS) را کسیدی و لانگ(1996)، پرسشنامه پذیرش و عمل (AAQ-II) ساخته بودند و همکاران (2011) و پرسشنامه ضربه عشق راس(1999) بودند. نتایج به دست آمده نشان داد که سبک های حل مساله بر انعطاف‌پذیری تاثیر منفی معنی‌داری دارد، تاثیر سبک‌های حل مساله بر ضربه عشقی دانشجویان معنی‌دار نیست و نمی توان ضربه عشقی دانشجویان را از طریق سبک‌های حل مساله‌شان پیش‌بینی کرد، تاثیر انعطاف پذیری روانشناختی بر ضربه عشقی نیز رابطه مثبت و معني‌دار است. یعنی با افزایش نمره‌ها در میزان انعطاف‌پذیری روانشناختی دانشجویان، نمره ضربه عشقی نیز افزایش یافته و با کاهش نمره‌های ضربه عشقی، نمره انعطاف‌پذیری روانشناختی دانشجویان نیز افزایش می‌یابد.

کلمات کلیدی : تجربه عشق سبک حل مسئله انعطاف پذیری روانشناختی