بررسی پارادایم مکان در بازتوانی و بازسازی پس از سیل

بررسی پارادایم مکان در بازتوانی و بازسازی پس از سیل

سعیده اسدی1 علی شرقی2

1) دانشجوی دکتری معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی
2) استادیار، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی

کد IOI مقاله : XCZG-EEBKE
محل انتشار : کنفرانس بین المللی عمران، معماری، توسعه و بازآفرینی زیرساخت های شهری در ایران(icdu.ir)
چکیده :
    سیل به طور قابل توجهی محیط فردی و جمعی را تغییر داده، پیوندهای اجتماعی و مکانی را مختل و بر مؤلفه¬های عملکردی- شناختی جامعه تأثیر می¬گذارد. اهمیت تاب¬آوری و سلامت روان بازماندگان، پرداختن به مسائل مذکور در مدیریت، طراحی و برنامه‌ریزی بازسازی سکونتگاه¬ها را برجسته می¬سازد. با توجه به اهمیت نقش مکان در برنامه¬های بازتوانی و بازسازی پس از آن، مقاله حاضر سعی دارد چگونگی اختلال رابطه انسان- مکان به دنبال رخداد سیل و نقش این پارادایم در ساماندهی، بازتوانی و بازسازی پس از آن را روشن سازد. از منظر آسیب¬پذیری، اختلال و تخریب¬ مسائلی مانند موقعیت قرارگیری در معرض خطر سیلاب؛ تخریب مکان¬های جمعی و واحدهای همسایگی؛ پراکندگی جوامع انسانی؛ تعرض سیل به مرزهای ادراکی از مسکن و نابودی حس امنیت و حریم¬ منجر به ادراک خطر و کاهش دلبستگی¬های مکانی می¬گردد. به دنبال آن راهکارهای مرتبط با پدافند سیل؛ احیای مکانهای کالبدی، طبیعی و خاطرات جمعی؛ درک معانی نمادین و عملکردهای بنیادین مکان؛ وجوه تعریف¬کننده هویت فردی و جمعی و روابط برجسته با مکان سبب افزایش اطمینان جوامع؛ ارزیابی مثبت تغییرات و احیای حس مکان، دلبستگی¬ها و هویت مکانی و در نتیجه سازگاری پایدار با تغییرات و کاهش پیامدهای اجتماعی-روانی سیل می¬گردند.

کلمات کلیدی : سیل بازتوانی بازسازی مکان پیامدهای اجتماعی روانی