تاثیر مداخله ی پارامترهای زمینه گرایی بر احیای بناهای تاریخی

مارال شاهمرادی علی اکبری¹ امیرمسعود دباغ²

1) دانشجوی کارشناسی ارشد معماری ،دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال،ایران
2) استادیار و مدیرگروه تحصیلات تکمیلی دانشکده ی معماری و شهرسازی سوره،تهران ،ایران

کد IOI مقاله : XCZG-EFDAA
محل انتشار : کنفرانس بین المللی عمران، معماری، توسعه و بازآفرینی زیرساخت های شهری در ایران(icdu.ir)
چکیده :
    احیای بناهای تاریخی معمولا با عملکردی جدید و انطباق و سازگاری فعالیت های انسانی با کالبد معماری در قالب یک کاربری می باشد. احیای حقیقی بنا به دنبال تداوم حیات بناهای تاریخی در تمام وجوه و ابعاد است. یکی از این ابعاد، توجه به معماری زمینه گرا است. رویکرد زمینه گرایی تعامل مناسبی میان معماری و زمینه ی کالبدی و تاریخی و اجتماعی- فرهنگی طرح فراهم می آورد. در واقع، ارزش هر بنا به محیط اطراف آن بستگی دارد. روش تحقیق مورد استفاده در این پژوهش، تحلیلی – توصیفی با استناد به مطالب درج شده در کتب، مقالات و اسناد معتبر می باشد. مطالعات نشان داد که پارامترهای زمینه گرایی تاریخی که نوعی زمینه گرایی معماری می باشد، با احیای بنا کاملا درآمیخته اند. این پارامترها شامل شکل، کاربری، موقعیت قرارگیری ، مصالح و جزییات می باشند.

کلمات کلیدی : زمینه گرایی معماری احیا بنای تاریخی