گردشگري کشاورزی ابزاري در راستای تحقق ابعاد سه¬گانه توسعه پایدار شهری (نمونه موردی: پهنه باغات کن در کلانشهر تهران)

محمد اسدلهی¹

1) دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی کشاورزی- زراعت

کد IOI مقاله : XDDG-FBKKF
محل انتشار : دومین کنفرانس مدیریت شهری، شهرسازی و معماری(2ncau.ir)
چکیده :
    گردشگري کشاورزي نوعی تعامل میان دو جامعه میزبان (اهالی محلی روستا) و جامعه میهمان (گردشگر) است که در نتیجه این تعامل در بستر روستایی مورد نظر، گردشگر با شیوه کار و زندگی مردمان روستایی، صنایع دستی، محصولات خانگی و فعالیت¬های کشاورزي آنان آشنا می¬شوند و به مرور با توسعه این فرایند، زمینه¬های بهبود وضعیت اجتماعی- اقتصادی جامعه محلی به¬واسطه ارتباط و پاسخگویی به تقاضا و نیازهای گردشگران فراهم می-گردد. از این رو می¬توان گردشگری کشاورزی را به¬عنوان زیر مجموعه¬اي از گردشگري روستایی، یکی از زمینه¬هاي بسیار مناسب به¬منظور تحقق توسعه پایدار در جوامع روستایی به¬شمار آورد. هدف از این پژوهش تحلیل رویکرد گردشگری کشاورزی به¬عنوان ابزاری در راستای تحقق توسعه پایدار در سه بعد اجتماعی، اقتصادی و زیست¬محیطی در محدوده باغات روستای کن به عنوان مهمترین پهنه باغات یکپارچه شهر تهران با مساحتی حدود 250 هکتار در غرب کلانشهر تهران است. پژوهش حاضر بر حسب هدف کاربردی و به لحاظ روش کيفی و نمونه موردی است. نتایج حاصل از پژوهش نشان می¬دهد که صرفا وجود مصوبه شورایعالی شهرسازی و معماری ایران در قالب طرح ویژه حفاظت و صیانت از باغات کن، نمی¬تواند ابزاری مناسب و کافی در راستای ساماندهی پهنه باغات باشد؛ بلکه در این زمینه ضروری است تا با بررسی قابلیت¬ها و پتانسیل‏های کالبدی و اجتماعی موجود در پهنه باغات و کسب نظرات بهره¬وران و باغداران که نقش¬آفرینان اصلی در طرح صیانت از باغات کن هستند، از رویکردهای نوین توانمندسازی اقتصادی بهره برد. از این رو بهره¬برداری از پهنه باغات کن در قالب یک برنامه¬ریزی مشارکتی با اتخاذ رویکرد گردشگری کشاورزی که در حال حاضر ظرفیت¬های بالقوه آن در بستر پهنه باغات وجود دارد می¬تواند زمینه¬های توانمندسازی اجتماعی و اقتصادی جامعه محلی را همگام با صیانت از این پهنه ارزشمند فراهم آورد.

کلمات کلیدی : توسعه پایدار گردشگری روستایی گردشگری کشاورزی باغات کن