عشق درمانی در قصه ی شاه و کنیزک مولوی

عشق درمانی در قصه ی شاه و کنیزک مولوی

مجتبی عباسی هاشم آبادی1

1) دکتری زبان و ادبیات فارسی

کد IOI مقاله : XDFH-FFBAD
محل انتشار : چهارمین همایش یگانگی و بیگانگی در عرفان مولانا(molanauma.ir)
چکیده :
    عشق از بنیادی ترین مفاهیم در بین تمامی انسانهاست و با آنکه تعاریف و مفاهیم آن در نزد هر قوم و ملتی به کفایت هست امّا متفق القول آن را باور و احساسی عمیق و برخاسته از روح آدمی می دانند و بر جنبه های درمانی آن تاکید بسیار می ورزند. اصطلاح روان درمانی عرفانی(psychotherapy) یا عشق درمانی در قلمرو روانشناسی نوین به بررسی جنبه های درمانی عشق می پردازد تا از رهگذر آن به رشد و تعالی بشریّت کمک نماید. پدیده ی عشق در ادبیات عرفانی ما نمودهای متعددی داشته است و عرفان اسلامی با عنایت به اینکه هدف خود را شناخت انسان و رساندن سالک به خود شکوفایی انسانی و الهی می داند کوشیده است تا توجه خود را معطوف به راهکارهای عملی آن نماید. نخستین داستان مثنوی و شاید مهمترین آن قصه ی شاه و کنیزک است زیرا مولانا آن را نقد حال خود می داند و قصد دارد در این داستان دریافت خود را از عشق همراه با تجربه ی شخصی به خواننده منتقل کند. در این مقاله کوشیده ام تا با بررسی نمودهای عشق در داستان شاه و کنیزک مولوی دستورالعمل های عملی و درمانگرانه عشق را از این اثر استخراج نموده و از این رهگذر به نقش و تاثیر این راهکارها در درمان بیماریهای روحی و روانی دست یابم.

کلمات کلیدی : عشق روان درمانی شاه کنیزک طبیب خدا و انسان