یگانگی در هنرورزی عرفانی با تاکید بر قصه رومیان و چینیان در مثنوی معنوی

یگانگی در هنرورزی عرفانی با تاکید بر قصه رومیان و چینیان در مثنوی معنوی

امیر جوان آراسته1

1) استادیار دانشگاه ادیان و مذاهب قم

کد IOI مقاله : XDFH-FFHZA
محل انتشار : چهارمین همایش یگانگی و بیگانگی در عرفان مولانا(molanauma.ir)
چکیده :
    عرفان انسان ها را به سوی فهم یگانگی، دیدن یگانگی و چشیدن یگانگی دعوت می کند. مادام که این رویکرد در عرصه های مختلف زندگی آدمی ساری و جاری نگردد، سالک راه به جایی نبرده است و در بیراهه بیگانگی طی مسیر می کند و ازین همین روست که نگاه کثرت بیبن که منادی بیگانگی است در عرفان جایی ندارد . آوردگاه هنر امروزه میدان فراخی است که از نازل ترین مصادیق تا ارجمند ترین مفاهیم را در بر می گیرد و کاوشگر مشتاق دسترسی به هنر راستین در لایه های چند توی این وادی سرگشته و حیران و گاه سرخورده می شود و در ابتدای مسیر از حرکت باز می ایستد یا در بیراهه ای بی فرجام گام می گذارد. عرفان اسلامی در عرصه این هنرورزی نیز داعیه دار آن است که از هنری سخن می گوید همنوا با لایه‌های پنهان خلقت آدمی، هنری که در آن شخص هنرمند چندان جایگاهی ندارد، بلکه این اثر اوست که حکایت از نادیدنی‌ها می‌کند و یگانگی هنرمند و اثر هنری و حقیقت هستی را به نمایش می گذارد. یگانگی در هنر ورزی به این معناست که آدمی دریابد در ساحت هنر، باید به منشئی فرا زمینی توجه کند، حقایق را در آنجا بکاود و در مقام هنرورزی وجودش را آیینه آن حقیقت بنماید. در این نوشتار کوشش شده است تا با روشی توصیفی تحلیلی مفهوم این اصطلاح در اندیشه مولانا تبیین شود و ارزشمندی آن در قیاس با دیگر بینش‌ها و روش‌ها ترسیم گردد. در این مقاله با بررسی یگانگی در اندیشه مولوی و با عنایت به مثنوی مولوی می‌توان اوج هنرمندی و هنرورزی در عرفان اسلامی را خلاصه در همان حالت آیینگی یعنی حکایت کردن جان سالک از عالم غیب دانست.

کلمات کلیدی : یگانگی بیگانگی هنرورزی عرفان اسلامی مثنوی معنوی مولانا