تبیین اصول طراحی فراگیر

آرمان نقیه¹ سید محمد علی نوربخش رضایی دهرکردی²

1) دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی معماری دانشگاه آزاد اسلامی، واحد خوارسگان، اصفهان، ایران
2) دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی معماری دانشگاه آزاد اسلامی، واحد خوارسگان، اصفهان، ایران

کد IOI مقاله : XDHC-FFGKK
محل انتشار : سومین کنگره بین المللی مهندسی، فناوری و نوآوری(eticong.com/3rd)
چکیده :
    در سال های اخیر با توجه به رشد و تغییرات آموزشی، سازگارکردن فضای یادگیری با تمام نیازهای افراد ، مورد توجه متخصصین بوده است . زیرا توسعه و رشد، مفاهیم جدیدی است که فراتر از رشد اقتصادی است و جامعه مانند یک کل واحد باید قدم در راه پیشرفت علمی بگذارد. محیط علمی به سبب ساختار خود باعث تعاملات افراد شده است و روند یادگیری را تقویت و یا تضعیف می کند و از آن جا که جوهر فراینده آموزش، تعاملات مداوم انسان ها با یکدیگر و با منابع محیطی است، تغییرات نیازمند حرکت و کار همگان است که باعث همگانی شدن و بهبود سطح زندگی مردم شود. و هم چنین عدالت و رعایت تمام حقوق افراد جامعه مورد اهمیت است و همه افراد با هر اندازه توانایی باید بتوانند در اجتماع حضور پیدا کنند، ولی بخشی از نیروهای فعال جامعه، با محدودیت حرکتی در زندگی روبه رو هستند که با طراحی مناسب فضاها می توانند خود را وارد زندگی اجتماعی کنند و در ارتباط با دیگران قرار گیرند. در این جا معلولیت بیشتر ازجنبه جسمی وحرکتی و ارتباط آن با معماری که در گذشته مورد بی مهری قرار گرفته ودسترسی های آنان نادیده گرفته می شده، مورد بررسی قرار گرفته است. در واقع ایجاد فضاهای انعطاف پذیر و فراگیر که همه بتوانند استفاده کنند. با رشد انسان واگاهی به اینکه افراد معلول مانند انسان های دیگر در موارد مربوط به طراحی دارای حقوق یکسان می باشند ، درحال حاضر موضوع مورد بحث است . هم خوانی معماری با شرایط معلولین باید فراگیر شده و هیچ کس در جامعه احساس ضعف جسمانی برای استفاده از محیط نداشته باشند.

کلمات کلیدی : طراحی فضای علمی طراحی فراگیر عدالت دسترسی