مروری بر تجربه‌های جهانی در جابه‌جایی سکونتگاه‌های روستایی برای کاهش خطرپذیری در برابر سوانح

مروری بر تجربه‌های جهانی در جابه‌جایی سکونتگاه‌های روستایی برای کاهش خطرپذیری در برابر سوانح

حمیده رحیمی دمیرچی درسی1 سیدحسن میری2

1) کارشناس ارشد بازسازی پس از سانحه، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه شهیدبهشتی، تهران، ایران،
2) عضو هیئت علمی گروه سوانح و بازسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران،

کد IOI مقاله : XDHH-GGZCC
محل انتشار : پنجمین کنفرانس بین المللی و ششمین کنفرانس ملی عمران، معماری، هنر و طراحی شهری(5iccacs.ir)
چکیده :
    در این مقاله، مروری بر تجارب جابه‌جایی سکونتگاه‌های روستایی در کشورهای سانحه‌خیز صورت پذیرفته است. زلزله چانکری و گدیز در ترکیه، زلزله ماراثوادا در هند، زلزله فلورس اندونزی، زلزله اردبیل و زلزله قزوین (آوج) مورد مطالعه و بررسی قرار گرفته است. در انتخاب مطالعه تجارب جهانی و داخلی سعی شده است مواردی انتخاب شود که بیشترین ارتباط را با موضوع بحث داشته باشد. از بررسی نمونه‌های مطالعه‌شده می‌توان نتیجه گرفت که جابه‌جایی سکونتگاه‌های روستایی برای کاهش خطرپذیری جوامع سانحه‌دیده، فرایندی پیچیده است که داشتن نگاه تک بعدی تنها از منظر کالبدی (انتخاب سایت امن و ارائه مسکن مقاوم)، باعث ایجاد پیامدهای فرهنگی، سیاسی، اجتماعی و اقتصادی در سکونتگاه جابه‌جاشده می‌گردد که ممکن است در درازمدت به افزایش آسیب‌پذیری این سکونتگاه‌ها بیانجامد. بنابراین برای موفقیت در جابه‌جایی و بازسازی سکونتگاه‌های روستایی، باید تمامی ابعاد کالبدی، فرهنگی، سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و زیست‌محیطی حاکم بر جامعه سانحه‌دیده مورد مطالعه و بررسی قرار گیرد.

کلمات کلیدی : جابه‌جایی سکونتگاه روستایی سوانح کاهش خطرپذیری