جایگاه مسکن اقشار ضعیف در برنامه های توسعه مسکن قبل انقلاب و بعد از انقلاب

احمد احمدزاده¹ محمد حسن یزدانی² فاطمه زاد ولی³

1) دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا وبرنامه ریزی شهری ، دانشگاه محقق اردبیلی،اردبیلی، ایران
2) دانشیارجغرافیا وبرنامه ریزی شهری ، دانشگاه محقق اردبیلی،اردبیلی، ایران
3) مربی جغرافیا وبرنامه ریزی شهری ، دانشگاه محقق اردبیلی،اردبیلی، ایران

کد IOI مقاله : XDZC-FEDAH
محل انتشار : کنفرانس ملی معماری، عمران، شهرسازی و افق های هنر اسلامی در بیانیه گام دوم انقلاب (icacu.ir)
چکیده :
    رشد وپیشرفت هرجامعه ای در گروه رفع نیاز های اولیه افرادآن جامعه می باشد. گرچه فرد درکنار یک شغل مناسب و مسکن در یک ساختار موثر تر اجتماعی احساس امنیت می کند. در اکثر جوامع تنوع درآمدی در بین افراد جامعه غیر قابل انکار می باشد.اقشار ضغیف بدون حمایت دولت ها توان مهیا ساختن مسکن برای خود راندارند. روش تحقیق مورد نظر در این پژوهش به صورت مروری و بااستفاده از اسناد ومنابع کتابخانه ای و اینترنتی بدست آمده است.در برنامه های قبل از انقلاب از برنامه سوم عمرانی به موضوع مسکن بیشتر پرداخته شدکه هدف ساخت خانه های ارزان قیمت برای اقشار ضعیف بودودر برنامه ی چهارم قبل از انقلاب همچنین بر مساکن روستایی نیز توجه گردید.در میان برنامه های توسعه احتماعی اقتصادی فرهنگی بعد از انقلاب برنامه پنجم در عمل ناموفق ترین برنامه بود و در طول برنامه سوم تقاضای مسکن افزایش پیدا کرد واز سوی دولت مورد حمایت قرار نگرفت .در برنامه پنجم دولت به سمت حمایت از مسکن ایرانی اسلامی سوق پیدا نمود. ودر طول برنامه ششم توسعه سیاست دولت از عرضه محور به تقاضا محور تغیر پیدا کرد. واژه‌هاي كليدي: مسکن، اقشار ضعیف، دولت،اقدامات شهرداری ها، برنامه های عمرانی

کلمات کلیدی : واژه‌هاي كليدي مسکن اقشار ضعیف دولت اقدامات شهرداری ها برنامه های عمرانی