شهر مطلوب و رابطه آن با بهشت از منظر ابن عربی

شهر مطلوب و رابطه آن با بهشت از منظر ابن عربی

بیتا شفائی1 مرتضی شجاری2

1) دانش آموخته دکتری شهرسازی اسلامی، دانشگاه هنر اسلامی تبریز، تبریز، ایران.
2) استاد گروه فلسفه دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.

کد IOI مقاله : XDZC-FGAZE
محل انتشار : کنفرانس ملی معماری، عمران، شهرسازی و افق های هنر اسلامی در بیانیه گام دوم انقلاب (icacu.ir)
چکیده :
    شهر مطلوب در حکمت اسلامی شهری است که در آن تمامی نيازهای آدمی برآورده شده و انسان بتواند به کمال شايستۀ خویش برسد. چنین شهری از دیدگاه ابن¬عربی بهشت حقیقی است که دارای ظاهر و باطن است. باطن این شهر کمالات علمی و عملی شهروندان است و در ظاهرش لازم است آنچه برای آرامش شهروندان مورد نیاز است، فراهم آید؛ اموری مانند پیوستگی و انسجام (بعد ریخت شناسی)، کاربری مناسب اراضی، وجود نمادهای مناسب شهری و امنیت و ایمنی. آدمي خليفة الهي است؛ زیرا بر صورت حق تعالي آفريده شده و داراي جامعيت است، بنابراین لازم است که متصف به كمالات و صفات حق¬تعالی باشد و این اتصاف در زندگی اجتماعی و با سیر و سلوک انجام می¬گيرد. با توجه به سلسله-مراتب نیازهای انسان، شهر بدواً باید نیازهای اولیه و جسمانی انسان را برطرف کرده و امنیت، ایمنی و سرپناه و مسکنی شایسته برای وی فراهم نماید. در قدم بعدی، ماهیت شهر، از کالبد و ریخت آن گرفته تا روابط، معنا و روح جاری در آن، باید برانگیزنده حس تفکر و تأمل باشد. چرا که تفکر و در ادامه آن حصول معرفت، مقدمه¬ای است بر خودشناسی و پا نهادن آدمی در مسیر رشد و کمال.

کلمات کلیدی : شهر مطلوب بهشت حقیقی قلمرو عمومی زندگی خصوصی