توانمندسازی مشارکت محور سکونتگاه‌های غیررسمی (مطالعه موردی کلانشهر اهواز)

توانمندسازی مشارکت محور سکونتگاه‌های غیررسمی (مطالعه موردی کلانشهر اهواز)

مژده پوریارمحمدی1 فرنوش روزخوش2 حسن احمدی3

1) کارشناس‌ارشد برنامه‌ریزی شهری، دانشکده معماری و هنر، دانشگاه گیلان
2) کارشناس‌ارشد برنامه‌ریزی شهری، دانشکده معماری و هنر، دانشگاه گیلان
3) استادیار گروه شهرسازی، دانشکده معماری و هنر، دانشگاه گیلان

کد IOI مقاله : XDZC-FZCKC
محل انتشار : کنفرانس ملی معماری، عمران، شهرسازی و افق های هنر اسلامی در بیانیه گام دوم انقلاب (icacu.ir)
چکیده :
    امروزه از جمله عمده‌ترین چالش‌های پیش‌رو در شهرها، وجود سکونتگاه‌های‌غیررسمی است؛ که مشکلات عدیده‌ای را بهمراه دارد. این امر حاصل رشد شتابان شهرنشینی و عدم توازن آن، و ضعف مدیریت و برنامه‌ریزی‌شهری است. چنین مناطقی، نه تنها خود دارای معضلات بسیار می‌باشند، بلکه سایر نقاط شهر را نیز با معضلاتی مواجه و سیما و منظر شهری را دگرگون می‌سازند. هدف از این پژوهش تشخیص مشکلات محلات حاشیه‌نشین شهر اهواز، و ارائه برنامه‌هایی در جهت کاهش این مشکلات است. پژوهش‌حاضر دارای ماهیت کاربردی و از حیث شیوه‌ عمل تحقیقی توصیفی-تحلیلی می‌باشد، که مسائل و مشکلات سکونتگاه‌های غیررسمی شهر اهواز را با توجه به رویکرد توانمندسازی مورد بررسی و ارزیابی قرار داده است و الزامات ارائه‌ی بهینه این رویکرد را با در نظر گرفتن مسائل و مشکلات آنها در قالب روش خانه کیفیت QFD بیان نموده و سپس به اولویت‌بندی راهبردها پرداخته است. در این راستا با تهیه‌ی پرسشنامه مشارکت از افراد ساکن و همچنین توجه به نظرات افراد ذی‌نفع در این محلات و اطلاعات آماری موجود کشور، به تحلیل این سکونتگاه‌ها اقدام نمود. اطلاعات بدست آمده از این تحقیق نشان داد رویکرد توانمندسازی در کلانشهر اهواز تا حدود بسیار زیادی می‌تواند راهگشای بهبود وضعیت این سکونتگاه‌ها در سطح شهر باشد؛ که در جهت رسیدن به اهداف نیازمند ارائه قوانین و اقدامات اساسی در جهت تحقق آن خواهیم بود. از جمله این الزامات می‌توان به کنترل مهاجرت از مبداء، ارائه قوانین مناسب برای افراد ساکن در این مناطق و ... اشاره نمود.

کلمات کلیدی : اسکان غیررسمی توانمندسازی مشارکت مدیریت‌شهری