پیش‌بینی راهبردهای یادگیری خودتنظیمی و پیشرفت تحصیلی در دانشجویان بر اساس جهت‌گیری‌های مذهبی درونی و بیرونی (بررسی مورد دانشگاه فردوسی مشهد)

پیش‌بینی راهبردهای یادگیری خودتنظیمی و پیشرفت تحصیلی در دانشجویان بر اساس جهت‌گیری‌های مذهبی درونی و بیرونی (بررسی مورد دانشگاه فردوسی مشهد)

هوشنگ گراوند1

1) استادیار، گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران. ایمیل:

کد IOI مقاله : XEAC-GFFAK
محل انتشار : اولین همایش بین المللی و دومین همایش ملی روان‌شناسی و دین(cpruma.ir)
چکیده :
    هدف پژوهش حاضر پیش‌بینی راهبردهای یادگیری خودتنظیمی و پیشرفت تحصیلی بر اساس جهت‌گیری‌های مذهبی درونی و بیرونی در دانشجویان دانشگاه فردوسی مشهد می‌باشد. پژوهش حاضر از نوع مقطعی بوده و رویکرد توصیفی از نوع همبستگی هست. جامعه آماري در اين پژوهش کلیه‌ِی دانشجویان مقطع کارشناسی دانشگاه فردوسی مشهد بود. از بین دانشجویان با استفاده از فرمول کوکران نمونه‌ای به حجم 352 نفر به روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه ای متناسب با حجم انتخاب شد. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش پرسشنامه¬های جهت‌گیری مذهبی آلپورت (1954)، راهبردهای یادگیری خودتنظیمی پینتریچ و دی‌گروت (1990) و معدل دانشجویان بود. نتایج ضریب همبستگی پیرسون نشان داد که بین جهت گیری مذهبی درونی و راهبردهای شناختی و خودتنظیمی رابطه مثبت و معنادار (01/0>p)؛ اما بین جهت گیری مذهبی درونی و عملکرد تحصیلی رابطه معناداری وجود ندارد (05/0<p). همچنین بین جهت گیری مذهبی بیرونی با راهبردهای شناختی، خودتنظیمی و عملکرد تحصیلی رابطه معناداری مشاهده نشد (05/0<p). در ادامه نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که فقط جهت‌گیری مذهبی درونی سهم قابل ملاحظه ای در پیش بینی نمره راهبردهای شناختی دارد. نتایج آزمون تحلیل واریانس چندمتغیره نشان داد که میانگین نمرات پیشرفت تحصیلی، راهبردهای شناختی و خودتنظیمی دانشجویان دختر به طور معنی¬داری از میانگین نمرات دانشجویان پسر بیشتر است (01/0>p).

کلمات کلیدی : جهت گیری مذهبی راهبردهای یادگیری خودتنظیمی عملکرد تحصیلی