بررسی معایب غفلت انسان از خویشتن در دیدگاه علامه محمدتقی جعفری

بررسی معایب غفلت انسان از خویشتن در دیدگاه علامه محمدتقی جعفری

مریم صمدیه1 علی صفرزاده ملکی2

1) استادیار گروه معارف اسلامی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه مراغه، مراغه، ایران.
2) استادیار گروه معارف اسلامی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه مراغه، مراغه، ایران.

کد IOI مقاله : XEAC-KBEGE
محل انتشار : اولین همایش بین المللی و دومین همایش ملی روان‌شناسی و دین(cpruma.ir)
چکیده :
    شناخت انسان از خویشتن سبب می¬شود تا نسبت به ابعاد وجودی خویش شناخت پیدا کند. همین امر می¬تواند انسان را از دچار شدن در انواع بحران¬های اخلاقی، معرفتی و روانی جلوگیری نماید. پژوهش حاضر می¬کوشد تا پیامدهای غفلت انسان از خویش را از نظر علامه محمد تقی جعفری بررسی نماید. بزرگترین پیامد غفلت انسان از خویش در دیدگاه علامه محمدتقی جعفری، محروم ماندن انسان از حیات معقول است؛ حيات آگاهانه‏اى كه نيروها و فعاليت هاى جبرى و جبرنماى زندگى طبيعى را با برخوردارى از رشدِ آزادىِ شكوفان‏شده در اختيار، در مسير هدف‏هاى تكاملىِ نسبى تنظيم نموده، شخصيت انسانى را كه به تدريج در اين گذرگاه ساخته مى‏شود، وارد هدف اعلاى زندگى مى‏نمايد. اين هدف اعلاء، شركت در آهنگِ كلّىِ هستىِ وابسته به كمالِ برين است. البته بایستی به این نکته اشاره نماییم که محروم ماندن از حیات معقول خود منشأ تمام بحران¬هایی است که انسان درگیر آن¬ها می-شود. علاوه بر این علامه معتقد است غفلت از خود می¬تواند سبب ورود عوامل مهلك و مخرب بر حوزه شخصيت فرد شود. آيات قرآنى نیز، غفلت را از اوصافِ بسيار پست معرفى نموده اند، تا آن‏جا كه از نظر قرآن، انسانِ غافل پست‏تر از حيوانات معرفى شده است. از نظر علامه جعفری غفلت و فراموشى، تاريكىِ ذهنى است كه از اهميت ندادن به موضوع خودشناسی ناشى مى‏شود؛‏ پديده‏اى است كه نيروى حسابگرىِ انسان را فلج مى‏كند و هيچ قانونى را براى وى ضرورى و مبناى محاسبه مطرح نمی¬کند.

کلمات کلیدی : علامه محمدتقی جعفری شناخت خویشتن غفلت از خود حیات معقول حیات طبیعی