بررسی معایب غفلت انسان از خویشتن در دیدگاه علامه محمدتقی جعفری
بررسی معایب غفلت انسان از خویشتن در دیدگاه علامه محمدتقی جعفری
مریم صمدیه1 علی صفرزاده ملکی2
1) استادیار گروه معارف اسلامی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه مراغه، مراغه، ایران.
2) استادیار گروه معارف اسلامی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه مراغه، مراغه، ایران.
کد IOI مقاله
:
XEAC-KBEGE
محل انتشار :
اولین همایش بین المللی و دومین همایش ملی روانشناسی و دین(cpruma.ir)
چکیده :
شناخت انسان از خویشتن سبب می¬شود تا نسبت به ابعاد وجودی خویش شناخت پیدا کند. همین امر می¬تواند انسان را از دچار شدن در انواع بحران¬های اخلاقی، معرفتی و روانی جلوگیری نماید. پژوهش حاضر می¬کوشد تا پیامدهای غفلت انسان از خویش را از نظر علامه محمد تقی جعفری بررسی نماید. بزرگترین پیامد غفلت انسان از خویش در دیدگاه علامه محمدتقی جعفری، محروم ماندن انسان از حیات معقول است؛ حيات آگاهانهاى كه نيروها و فعاليت هاى جبرى و جبرنماى زندگى طبيعى را با برخوردارى از رشدِ آزادىِ شكوفانشده در اختيار، در مسير هدفهاى تكاملىِ نسبى تنظيم نموده، شخصيت انسانى را كه به تدريج در اين گذرگاه ساخته مىشود، وارد هدف اعلاى زندگى مىنمايد. اين هدف اعلاء، شركت در آهنگِ كلّىِ هستىِ وابسته به كمالِ برين است. البته بایستی به این نکته اشاره نماییم که محروم ماندن از حیات معقول خود منشأ تمام بحران¬هایی است که انسان درگیر آن¬ها می-شود. علاوه بر این علامه معتقد است غفلت از خود می¬تواند سبب ورود عوامل مهلك و مخرب بر حوزه شخصيت فرد شود. آيات قرآنى نیز، غفلت را از اوصافِ بسيار پست معرفى نموده اند، تا آنجا كه از نظر قرآن، انسانِ غافل پستتر از حيوانات معرفى شده است. از نظر علامه جعفری غفلت و فراموشى، تاريكىِ ذهنى است كه از اهميت ندادن به موضوع خودشناسی ناشى مىشود؛ پديدهاى است كه نيروى حسابگرىِ انسان را فلج مىكند و هيچ قانونى را براى وى ضرورى و مبناى محاسبه مطرح نمی¬کند.
کلمات کلیدی : علامه محمدتقی جعفری شناخت خویشتن غفلت از خود حیات معقول حیات طبیعی