تأثیر آموزش تردمیل با پشتیبانی از وزن بدن بر عملکرد قلبی عروقی و ریوی در افراد مبتلا به آسیب نخاع

باقر شجاع انزابی¹

1) کارشناسی ارشد فیزیولوژی ورزشی دانشگاه محقق اردبیلی ایران

کد IOI مقاله : XEAH-GCKGD
محل انتشار : اولین همایش ملی تازه‌های پژوهش در فیزیولوژی ورزشی دانشگاه محقق اردبیلی (nrcspuma.ir)
چکیده :
    هدف: ارزیابی شواهد موجود با توجه به تأثیر تمرینات تردمیل با پشتیبانی از وزن بدن (BWSTT) بر عملکرد قلبی عروقی و ریوی در افراد مبتلا به آسیب نخاعی (SCI) با تمرکز بر نتایج ضربان قلب (HR)، فشار خون (BP)، و پارامترهای تنفسی. آموزش راه رفتن آسیب نخاعی (SCI) یک بیماری پزشکی جدی است که منجر به از دست دادن یا اختلال در عملکرد حسی - حرکتی می‌شود، که بر کیفیت زندگی تأثیر منفی می‌گذارد. افراد مبتلا به SCI مستعد ابتلا به عوارض مختلف ثانویه از جمله وخامت در سلامت قلب و عروق و تنفس هستند، شرکت در ورزش منظم برای جلوگیری یا کاهش عوارض ثانویه بعد از SCI ضروری است. آموزش تردمیل با پشتیبانی از وزن بدن (BWSTT) ابزاری است که به طور گسترده در برنامه توانبخشی برای افراد استفاده می‌شود. آموزش منظم پیاده روی با استفاده از BWSTT می‌تواند به بهبود سلامت قلب و عروق و ریوی کمک کند این بررسی سیستماتیک با هدف ارزیابی کیفی شواهد موجود در مورد اثرات آموزش پیاده روی با استفاده از BWSTT بر سلامت قلب و عروق و ریوی در افراد مبتلا به SCI انجام شده است که به بهبودی افراد بیمار منجرشده در مقایسه با ورزش دوچرخه سواری، تمرین پیاده روی می‌تواند فعالیت عضلات بزرگتر بدن (یعنی عضلات پا و تنه) را از طریق فعال سازی مولدهای الگوی مرکزی واقع در نخاع تحریک کند. علاوه بر این، در حالت قائم در هنگام راه رفتن آموزش می‌تواند استرس و چالش بیشتری برای سیستم قلبی عروقی ایجاد کند. نشان داده شده است که در افراد مبتلا به SCI، جذب HR و اکسیژن در طی تمرین BWSTT در مقایسه با ورزش در حالت نشسته به طور قابل توجهی بالاتر بود. در نتیجه، ورزش پیاده روی ممکن است سازگاری مثبت بیشتری را در HR نسبت به رویکردهای ورزش معمولی مانند دوچرخه سواری ایجاد کند.

کلمات کلیدی : آموزش تردمیل با پشتیبانی از وزن بدن‌ فشار خون‌ ضربان قلب تمرین حرکتی