اثربخشي طرحواره درماني بر آینده تاریک و امید به زندگی در دختران مجرد با والدين مطلقه

مریم عباسپور گل سفیدی¹

1) نویسنده مسئول، کارشناس ارشد روانشناسی بالینی، گروه روانشناسی، واحد نایین، دانشگاه آزاد اسلامی، نایین، ایران

کد IOI مقاله : XEBA-GHBAK
محل انتشار : دومین کنفرانس ملی آینده نگری در روانشناسی و علوم تربیتی(femconf.ir)
چکیده :
    هدف از انجام این پژوهش بررسی اثربخشي طرحواره درماني بر آینده تاریک و امید به زندگی در دختران مجرد با والدين مطلقه بود. اﻳﻦ پژوهش از ﻧﻮع نیمه آزمایشی و با طرح پیش‌آزمون-ﭘﺲآزﻣﻮن و گروه کنترل بود. جامعه آماری کلیه دختران مجرد با والدین مطلقه در سال 1401 بودند. ابتدا به روش نمونه¬گیری در دسترس 30 نفر انتخاب و سپس به شیوه تصادفی ساده در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند(15 نفر آزمایش و 15 نفر کنترل). گروه آزمایش تحت 10 جلسه 90 دقیقه‏ای طرحواره درمانی اقتباس از یانگ و همکاران(2003) قرار گرفت. در این مدت گروه کنترل در لیست انتظار باقی ماندند. از مقیاس آینده تاریک(DFS) زالسکی و همکاران(2019) و مقیاس امید به زندگی(ADHS) اشنایدر و همکاران(1991) به منظور گردآوری اطلاعات استفاده شد. تجزیه ‌و تحلیل اطلاعات به‌دست‌آمده از اجرای پرسشنامه¬¬ها از طریق نرم¬افزار SPSS نسخه 24 در دو بخش توصیفی(میانگین و انحراف معیار) و استنباطی(تحلیل کوواریانس چندمتغیره) انجام پذیرفت. نتایج بیانگر این بود که طرحواره درمانی توانسته است آینده تاریک و امید به زندگی در دختران مجرد با والدين مطلقه به‌طور معناداری بهبود بخشد(05/0>P). می¬توان نتیجه-گیری کرد که طرحواره درمانی می¬تواند به عنوان مداخله¬ای مؤثر برای آینده تاریک و امید به زندگی در دختران مجرد با والدين مطلقه مورد استفاده قرار گیرند.

کلمات کلیدی : طرحواره درمانی آینده تاریک امید به زندگی تجرد طلاق