تحول مفهومی مقوله «مردم» در ادبیات سیاسی خلفای اسلامی (با مطالعه موردی اندرزنامه معاویه و منصور)

تحول مفهومی مقوله «مردم» در ادبیات سیاسی خلفای اسلامی (با مطالعه موردی اندرزنامه معاویه و منصور)

پري ملكي پور1

1) استاديار گروه معارف دانشگاه علوم پزشكي كرمانشاه

کد IOI مقاله : XECD-GFBEG
محل انتشار : دومین کنفرانس بین المللی تحقیقات پیشرفته در مدیریت و علوم انسانی مونیخ، آلمان (huconf.com/2nd)
چکیده :
    اندرزهای سیاسی معاویه و منصور در حقیقت توصیه‌های آنان به جانشین خود یا کارگزارانشان برای حکومت‌داری و تأمین اهداف سیاسی خویش با تکیه بر مفهوم «مردم» است. هر کدام از این دو خلیفه با توجه به شرایط سیاسی موجود، مردم را در گروه‌هایی دسته‌بندی کرده‌اند و به جانشین و یا کارگزاران خود توصیه‌هایی نموده‌اند تا با هر یک از این دسته‌بندی‌های خاص، رفتار و جهت‌گیری ویژه‌ای اتخاذ کنند، توصیه‌هایی که می‌توان آن‌ها را بعنوان اندرز سیاسی مورد توجه قرار داد. لذا در این مقاله به روش توصیفی–تحلیلی به بررسی اندرزهای سیاسی معاویه و منصور عباسی پرداخته می‌شود. در این مقاله سعی برآن است تا ضمن شناخت اندرزهای سیاسی معاویه و منصور، تفاوت دیدگاه این دو خلیفه اموی و عباسی در خصوص مفهوم مقوله مردم نیز بررسی شود. معاویه و منصور در دو شرایط سیاسی متفاوت می‌زیستند. لذا درک آنان از مفهوم مردم تحت تأثیر فضای سیاسی موجود بوده است. در واقع اندرزنامه معاویه و منصور، دو اثر تاریخی است که به تأثیر از فضای سیاسی و اوضاع اجتماعی و به منظور اصلاح امور سلطنت و مملکت به رشته تحریر در آمدند.

کلمات کلیدی : تحول مفهومی مردم ادبیات سیاسی منصور معاویه