بررسی نقش معماری پایدار و معماری بومی در خانه های تاریخی ایران(نمونه موردی خانه الداغی سبزوار)

علی مشهدی¹

1) عضو هیئت علمی دانشگاه علم و فرهنگ تهران

کد IOI مقاله : XECZ-GHHZD
محل انتشار : دومین کنفرانس بین المللی معماری، عمران،شهرسازی،محیط زیست و افق های هنر اسلامی در بیانیه گام دوم انقلاب(2icacu.ir)
چکیده :
    معماری بومی در هر نقطه ای از جهان، ماحصل بکارگیری اصول معماری پایدار است. این همان امری است که در معماری بومی ایران با استفاده از اصولی نظیر درون گرایی، جهت‌گیری، استفاده از مصالح بوم آورد، بهره گیری از ظرفیت حرارتی خاک و ... در جهت ایجاد ارتباط میان محطی زیست و بنا انجام می‌شد. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش معماری پایدار و معماری بومی در خانه تاریخی الداغی سبزوار است. از این رو پژوهش حاضر با استفاده از روش تحقیق توصیفی- تحلیلی و استفاده از روش استدلال منطقی همراه با شیوه گردآوری اطلاعات به صورت مطالعات کتابخانه ای و میدانی به دنبال پاسخ به سوال نقش معماری پایدار و معماری بومی در خانه الداغی سبزوار چیست؟ است. سرانجام با توجه به بازدیدهای میدانی و برداشت‌های نقشه های خانه الداغی، ترسیم در نرم افزار اتوکد و قیاس داده‌ها نتایج نشان داد که در این خانه، توجه به وجوه اقلیمی، استفاده از مصالح بوم آور، توجه به فرهنگ و هویت (در بکارگیری تزئینات و مصالح، بحث محرمیت -با اعمال حیاط مرکزی و بازشوهای رو به داخل حیاط-) به خوبی مد نظر معمار و طراح این خانه بوده است. از این رو می توان اذعان نمود که نقش معماری پایدار و معماری بومی در شکلگیری خانه الداغی سبزوار، علاوه بر نگهداشت اقلیمی این خانه، موجب نمایاندن وجوه فرهنگی و هویتی این خانه شده است.

کلمات کلیدی : معماری پایدار معماری بومی خانه های تاریخی خانه الدغی سبزوار