سیر تحول روش های مطالعه رابطه انسان و مسکن

سیر تحول روش های مطالعه رابطه انسان و مسکن

کاوه رستم پور1

1) استادیار گروه معماری، دانشکده مهندسی عمران و معماری، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران

کد IOI مقاله : XECZ-HDECE
محل انتشار : دومین کنفرانس بین المللی معماری، عمران،شهرسازی،محیط زیست و افق های هنر اسلامی در بیانیه گام دوم انقلاب(2icacu.ir)
چکیده :
    مسکن به عنوان مهم‌ترین مکان زندگی انسان، بازتاب اعتقادات، فرهنگ، شکل زندگی و در یک کلام هویت اوست که در سال‌های گذشته برنامه‌های ساخت مسکن بنا به دلایل مختلفی از تأمین نیازهای کیفی انسان غافل مانده و در بهترین حالت خود تنها به تأمین سرپناه ختم شده‌اند. درحالی که کشورهای غربی که پیشرو امر مطالعه و ساخت مسکن می‌باشند در نیم قرن اخیر چنین تجربه‌ای را در حرکت از تأمین نیازهای مادی به سمت رفع خلأهای کیفی مسکن پیموده‌اند. لذا پژوهش حاضر در تلاش است با روش توصیفی تحلیلی به بررسی سیر تحول روش‌های مطالعه رابطه انسان و مسکن در این کشورها بپردازد و مزایا و معایب آن‌ها را در اختیار پژوهشگران داخلی قرار دهد. نتایج پژوهش نشان داد در سالیان اخیر مسکن از مقوله‌ای فردی به مقوله‌ای جمعی و منطقه‌ای تبدیل گشته و هر کشور با توجه به ویژگی‌های خود به آن پرداخته است. چنین تحولی در کشور ما نیز که مقوله هویت‌های جمعی از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است حائز اهمیت می‌باشد و می‌تواند با بهره‌گیری از روش‌های اخیر مطالعه مسکن رایج در غرب به ابداع روش‌های بومی در این زمینه منتج گردد.

کلمات کلیدی : مسکن انسان خانه سکونت