اثرگذاری پایداری اجتماعی و محیطی بر طراحی ساختمان های پایدار
اثرگذاری پایداری اجتماعی و محیطی بر طراحی ساختمان های پایدار
زینب خرامین1 فرامرز حسن پور2
1) دانشكده فني و مهندسي، واحد بیرجند، دانشگاه آزاد اسلامی، بیرجند، ایران.
2) استادیار گروه معماری دانشگاه زابل، دانشکده هنر و معماری، زابل، ایران.
کد IOI مقاله
:
XECZ-HFBFA
محل انتشار :
دومین کنفرانس بین المللی معماری، عمران،شهرسازی،محیط زیست و افق های هنر اسلامی در بیانیه گام دوم انقلاب(2icacu.ir)
چکیده :
معماری پایدار پاسخی است به چالش های جهانی در عصر جدید از قبیل تغییر اقلیم، کمبود منابع و ضرورت حفظ تنوع زیستی. در ساختمان های قابل سازگار جنبه های انطباق بصورت ترکیبی یکپارچه در معماری پایدار در نظر گرفته می شود. رویکرد ساختمان های ریتمیک به پارامترهای مختلف زمینه پایداری واکنش نشان می دهد. این مقاله چارچوبی برای معماری سازگار معرفی می کند که شامل زمینه مبنا برای پایداری است و تفکر سیستمی را در بر می گیرد. با تکیه بر ادبیات کیفی، مروری بر پژوهشهای موضوعی مرتبط انجام می گیرد، موضوعات را دستهبندی میکند و محرکهای مؤثر را مشخص می کند. پیکربندی فضایی به دلیل تأثیر آن بر رفتار اجتماعی، تراکم و آرایش فیزیکی، عنصر مهمی از طراحی ساختمان ها است. با این حال، مطالعات کنونی معمولاً هنگام بررسی تأثیر تراکم بر شاخصهای پایداری اجتماعی، از جمله ایمنی، تعامل اجتماعی، حس مکان، ثبات جامعه و مشارکت جامعه، این جنبه را نادیده میگیرند. نتایج، نقش جدایی ناپذیر پیکربندی فضایی برای پایداری اجتماعی را در یافتن پیوندی قوی بین ایمنی، مکان و محیط اجتماعی با بحث در مورد اندازه گیری های پیکربندی فضایی به تصویر می کشد. مشارکت جامعه و ثبات جامعه به شدت تحت تأثیر پیکربندی فضایی قرار نگرفته است. نتایج این مطالعه می تواند به برنامه ریزان، سیاست گذاران و طراحان کمک کند تا پایداری اجتماعی را به صورت استراتژیک در برنامه های توسعه تراکم شهری با در نظر گرفتن پیکربندی فضایی اولویت بندی کنند.
کلمات کلیدی : معماری پایدار پایداری اجتماعی ساختمان تراکم شهری