تحلیل نقش فضاهای باز و نیمه باز در ارتقای کیفیت فضاهای زیستی از منظر ساکنان مجتمع های مسکونی

سناء سوادی¹ امیررضا کریمی‌آذری² مهرداد امیرنژاد مژدهی³

1) دانشجوی کارشناسی ارشد، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه گیلان، گیلان، رشت، ایران
2) دانشیار، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه گیلان، گیلان، رشت، ایران
3) مربی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه گیلان، گیلان، رشت، ایران

کد IOI مقاله : XECZ-HFBZB
محل انتشار : دومین کنفرانس بین المللی معماری، عمران،شهرسازی،محیط زیست و افق های هنر اسلامی در بیانیه گام دوم انقلاب(2icacu.ir)
چکیده :
    فضاهای باز و نیمه‌باز در مجموعه‌های مسکونی، می‌تواند فرصت مناسبی برای تعاملات اجتماعی و ارتباط با طبیعت، ایجاد کند. فضا توسط مجموعه خاصی از عناصر طبیعی و مصنوع ایجاد می‌شود که دارای سطوح مختلف گسترده و عناصر محیطی است. طراحی فضاهای نیمه‌باز و باز علاوه بر تأثیر بر کیفیت محیطی، ارتباط مستقیمی بادید و منظر شهری، دارد ازاین‌رو علاوه بر اهمیت درون مجموعه‌ای، اهمیت بسزایی بر سیمای شهری نیز دارد. این‌گونه فضاها فراتر از زمین‌های بازی و مناطق تفریحی فعال هستند. آن‌ها برش‌های کوچکی هستند که فرصت‌های تفریحی غیرفعال مانند مسیرهایی برای قدم زدن، نیمکت‌هایی برای مطالعه یا تماشای پرندگان را فراهم می‌کنند، و این‌گونه می‌توان بر کیفیت فضاهای زیستی تأثیر مستقیم و یا غیرمستقیم گذاشت.

کلمات کلیدی : فضاهای باز فضاهای نیمه‌باز کیفیت فضای زیستی مجتمع مسکونی