سرآغاز آفرینندگی در معماری اسلامی؛ صدر اسلام، امویان، عباسیان، مصر اسلامی و افریقیه

سرآغاز آفرینندگی در معماری اسلامی؛ صدر اسلام، امویان، عباسیان، مصر اسلامی و افریقیه

مهدی شفیعی پور1 پریسا رضایی2

1) کارشناسی ارشد جغرافیا، دانشگاه شهید بهشتی تهران،
2) دکترای برنامه ریزی گردشگری، دانشگاه پیان نور ولایر،

کد IOI مقاله : XECZ-HZGCF
محل انتشار : دومین کنفرانس بین المللی معماری، عمران،شهرسازی،محیط زیست و افق های هنر اسلامی در بیانیه گام دوم انقلاب(2icacu.ir)
چکیده :
    اسلام پس از نشو و نمو در عراق، سوریه، مصر و شمال آفریقا، پرچم مدنیتی را بر افراشت که آفرینش‌های آن همسنگ با رونق تمدن در ایران و روم شرقی بود و هنر نیز در این آفرینش‌ها سهمی بسزا داشت. همجواری مسلمانان با همسایگان متمدن خود منجر به خلق هنری گردید که دو آبشخور اصلی داشت؛ هنر متعلق به ساکنان اصلی و دیگری هنر اسلامی که تحت تأثیر هنرهای متداول در سایر بلاد رواج یافت. هنری پدید آمد که حاصل گفتگوی بینافرهنگیِ مسلمانان و ممالک مفتوحه بود؛ مردمانی که از گروه های قومی متفاوت بودند، برای مدت چند قرن در کنار یکدیگر زندگی کردند و در طی این سال‌ها علاوه بر تعاملات هنری، به نوعی تعامل سازنده رسیدند. در میان هنرهای بی شمار، بی تردید معماری در صدر آنها و ممتازترین جلوة این بالندگی به شمار می‌رفت. حاکمان اموی، عباسی و فاطمی معماری را جولانگاه مفیدتری برای نمایش هنر خود یافتند و همراه با فعالیت‌های گستردة عمرانی در ساخت مناره‌ها، کاخ‌ها، مدرسه‌ها، مساجد، باغ‌ها و بناهای تدفینی، بخشی از ثروت حاصل از جهانگشایی‌های خود را صرف آراستن این عمارت‌ها نمودند.

کلمات کلیدی : هنر اسلامی معماری اسلامی امویان عباسیان مصر اسلامی افریقیه