ارزیابی تعداد ایستگاه¬های شاخص کیفیت هوای ایران
ارزیابی تعداد ایستگاه¬های شاخص کیفیت هوای ایران
علی محمدحسنی1 حمیدرضا کامیاب2 حسن رضائی3
1) دانشجوی کارشناسی ارشد علوم ومهندسی محیط¬زیست، گرایش ارزیابی و آمایش سرزمین، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان، ایران،
2) استادیار گروه محیط زیست، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان، ایران،
3) دانشیار گروه محیط زیست، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان، ایران،
کد IOI مقاله
:
XEDB-HAEHC
محل انتشار :
هشتمین کنگره سالانه بین المللی عمران، معماری و توسعه شهری(8icsau.ir)
چکیده :
برخی کشورها برای آگاهی آسان¬تر جامعه از میزان آلودگی هوا و خطرات سلامتی مرتبط با آن، از شاخص کیفیت هوا (AQI) استفاده می¬نمایند. داده¬های این شاخص، توسط ایستگاه¬های سنجش آلودگی هوا تهیه می¬شود. مطالعه حاضر، به ارزیابی تعداد ایستگاه¬های پایش آلودگی هوا در 31 استان ایران پرداخته است. دو ارزیابی با دستورالعمل «اتحادیه اروپا/50/2008» به¬اجرا درآمد؛ که شامل شرایط عادی و خاص می¬شود. ابتدا استاندارد آستانه ارزیابی و اطلاعاتی آلاینده¬ها در دستورالعمل مذکور، آماده¬سازی شد. سپس شاخص کیفی هوا و استانداردهای آماده¬شده، با ضمیمه پنج و نه همان دستورالعمل مطابقت داده شد. در نتیجه حداقل ایستگاه¬های مورد نیاز در شرایط عادی و خاص بدست آمد. به دلیل محدودیت داده¬های آلودگی، ارزیابی 12 استان ناقص انجام شد. از میان 19 استان دیگر، که ارزیابی آن¬ها کامل صورت گرفت؛ تعداد 5 استان، حداقل ایستگاه¬های موردنیاز در شرایط عادی را رعایت نموده¬اند؛ اما 14 استان از این حداقل¬ها تخطی کرده¬اند. برای شرایط خاص، تعداد حداقل ایستگاه¬های موردنیاز در شرایط عادی، کاهش داده شد. با فرض شرایط خاص، تنها سه مورد از 19 استان یادشده از حداقل¬ها تبعیت نکرده¬اند. از استان¬هایی که ارزیابی آن¬ها کامل صورت گرفت؛ 25% آن¬ها در شرایط عادی، کم¬تر از 64% استاندارد تعداد ایستگاه در دستورالعمل «اتحادیه اروپا/50/2008» را رعایت کردند؛ 25% آن¬ها بین 64% تا 84% استاندارد و 25% آن¬ها بین 84% تا 100% استاندارد را رعایت نمودند. مطالعه حاضر، کسری ایستگاه در سطح کشور را نشان داد و لزوم پژوهش¬های بیش¬تر را آشکار کرد و جبران مسائلی چون طبقه¬بندی مکانی و محدودیت داده را توصیه نمود.
کلمات کلیدی : حداقل استاندارد موردنیاز aqi آلاینده¬های عمده دستورالعمل