مدیریت توسعه ساخت و سازهای شهری در بافتهای تاریخی با تکیه بر مفهوم انتقال حق توسعه (TDR)
مدیریت توسعه ساخت و سازهای شهری در بافتهای تاریخی با تکیه بر مفهوم انتقال حق توسعه (TDR)
امیر سویزی1
1) کارشناس ارشد برنامهریزی شهری و منطقهای- گرایش مدیریت شهری
کد IOI مقاله
:
XEDB-HFDGA
محل انتشار :
هشتمین کنگره سالانه بین المللی عمران، معماری و توسعه شهری(8icsau.ir)
چکیده :
افزایش جمعیت شهرها و نیاز به به عناصر کالبدی همچون فضاهای مسکونی و سایر خدمات شهری و توسعه زیرساختهایی همچون خیابانها و بزرگراهها، چالش های جدیدی به روی بافتهای تاریخی شهرها گشوده و همین مهم مسئله ی حفظ و احیای اینگونه بافت ها را با معضلات جدی تری روبرو نموده است. افزایش ساخت و سازهای غیراصولی در بافتهای تاریخی، هویت و ارزشهای اجتماعی اینگونه بافتهای ارزشمند را دچار خدشه نموده است. بنابراین باید به دنبال راهحلی جهت کنترل توسعه بافتهای تاریخی بود که آسیبهای کمتری به بناهای تاریخی در این بافتهای شهری وارد شود. روش انتقال حق توسعه (TDR )، یکی از روشهای نوین و قابل توجه میباشد که توسعه فضاهای شهری را میتوان با استفاده از آن به کنترل درآورد. از این رو، آشنایی با نحوهی کنترل توسعه ساخت و ساز شهری در بافتهای تاریخی با بهرهگیری از روش انتقال حق توسعه (TDR)، هدف اصلی این مقاله میباشد. سؤال اساسی این است که چگونه میتوان با بهرهگیری از روش انتقال حق توسعه (TDR)، توسعه ساخت و ساز شهری در بافتهای تاریخی را کنترل کرد؟ به منظور دستیابی به هدف مورد نظر، از روش تحقیق توصیفی-تحلیلی استفاده شده است؛ بدین منظور، با مطالعات کتابخانهای، پیرامون ساخت و ساز شهری در بافتهای تاریخی و همچنین شناخت روش انتقال حق توسعه، اطلاعات لازم گردآوری و ارائه شده است. از جمله نتایج حاصل از مقاله پیش رو، میتوان به مهمترین معیارهای موفقیت برنامههای TDR اشاره نمود که مشارکت مالکین در برنامه TDR، تراکم و ارزش اراضی از جمله ی آنها میباشند.
کلمات کلیدی : بافتهای تاریخی ساخت و ساز شهری مدیریت توسعه انتقال حق توسعه tdr