طراحی و آنالیز مجموعه الگوي سکونت بر مبناي معماري پايدار

مجید فریدونیان¹ ماریا آذری²

1) کارشناسی ارشد شهرسازی،گرایش برنامه ریزی منطقه ای، دانشگاه آزان تهران مرکزی،ایران
2) کارشناسی ارشد مدیریت جهانگردی، گرایش بازاریابی، دانشگاه علم و فرهنگ تهران،ایران

کد IOI مقاله : XEDB-HGDDC
محل انتشار : هشتمین کنگره سالانه بین المللی عمران، معماری و توسعه شهری(8icsau.ir)
چکیده :
    انسان همواره در طول تاريخ سعي مي نمايد به منظور ايجاد سرپناه ي امن براي سکونت، آن را با محيط پيرامون خود هماهنگ سازد تا بتواند شرايط مناسب و پايداري براي ادامه حيات خويش ايجاد كند. پيداش مفهوم پايداري را مي توان نتيجه رشد منطقي آگاهي تازه اي نسبت به مسائل جهاني محيط زيست و توسعه دانست. پژوهش پيش رو مسيري مي باشد در شناخت جنبه هايي از معماري مسکوني ايران به منظور فراهم كردن زمينه هاي دستيابي به معماري معاصر با تکيه بر معماري خانه در گذشته و امروز. هدف رسيدن به نتايجي است كه نسبت به ويژگيها و شرايط محيطي و مکاني پاسخگو باشد و از قابليت هاي بستر خود در راستاي ايجاد شرايط مطلوب استفاده بهينه نمايد. علاوه بر اين نسبت به تغييرات، شرايط و نيازها انطباق پذير و تداوم پذير باشد. از آنجا كه معماري پايدار را با سه عامل موثر طبيعي، فرهنگي و فناوري مي توان مورد بررسي قرار داد. به منظور ايجاد نظم در مطالب پراكنده قبلي در باب سکونت و پايداري، با استفاده از روش استدلال منطقي، ماتريسي 3*3 در نظر گرفته شد كه يک وجه آن را مسکن در سه مقياس كلان، ميانه و خرد از يک طرف و وجه ديگر آن را سه عامل پايداري تشکيل داده اند. با بررسي اين عوامل در خانه هاي سنتي ، نتايجي به دست پيدا آمد كه در زمينه مسکن پايدار پذيراي رشد و توسعه باشد و همچنين در برابر تغييرات دوام آورد. از جمله اين نتايج مي توان به حجم هاي مکعبي به عنوان الگوي مناسب براي خانه، بافت ارگانيک، مصالح بومي و توجه به محدوديت هاي اقليمي اشاره كرد. بعد از مرور مباني پايداري و سکونت در بخش يک و دو، در بخش سه شناخت و تحليل پايداري مسکن در بسترطرح انجام گرفت. بررسي نمونه هاي موردي در بخش چهار صورت پذيرفت و در نهايت، بخش آخر در برگيرنده روند پژوهش مي باشد

کلمات کلیدی : معماري پايدار سکونت خانه ايراني معماری سبز