تحلیلی بر تاثیر رویکرد پایداری شهری در معماری سبز (پایدار)
تحلیلی بر تاثیر رویکرد پایداری شهری در معماری سبز (پایدار)
سحر نظری1
1) کارشناس ارشد معماری، واحد اردستان، دانشگاه آزاد اسلامی، اردستان، ایران
کد IOI مقاله
:
XEDB-HZHKK
محل انتشار :
هشتمین کنگره سالانه بین المللی عمران، معماری و توسعه شهری(8icsau.ir)
چکیده :
چکیده
وضعیت جهان در آغاز قرن ۲۱ میلادی، توسعه¬ای ناپایدار را هشدار میدهد. معماران به عنوان شکلدهندگان محیطهای مصنوع دارای مسئولیت اجتماعی در ارائه طرحهایی هستند که کمترین میزان اثرات منفی بر محیطزیست را داشته باشد. شناخت محیط و معماری، تنها با درک فعالیت های انسان در دنیای پیرامونش، امکان پذیر است و هدف معماری را می توان ایجاد انگاره های انسانی، در درون شکل کالبدی دانست. طراحی انسانی، مهم ترین اصل طراحی پایدار است که به قابلیت زیستی تمام اجزای تشکیل دهنده نظام زیست جهانی می پردازد. این اصل به طور عمیق، ریشه در نیاز به حفظ عناصر زنجیره ای نظام های زیستی دارد که تداوم حیات و بقای انسان، منوط به وجود آن هاست. ضروری ترین نقش معماری، خلق و ساخت محیط هایی است که امنیت، سلامت، آسایش فیزیکی، صحت روانی و بهره وری ساکنان خود را تداوم بخشد. از اینرو هدف مقاله حاضر واکاوی معماری مبتنی بر سیر تحول تفکرات پایداری شهری و معماری پایدار (سبز) است. روش مورد استفاده برحسب هدف، روش تحقیق کاربردی و شیوهی مطالعه برحسب روش و ماهیت، توصیفی-تحلیلی است و گردآوری اطلاعات آن بر مبنای مطالعه منابع مکتوب و تحلیل محتوایی آنها بوده است. در اين راستا ابتدا مبادرت به تبيين مفهوم توسعه پایدار و پایداری شهری، معماری پایدار، ساختمان پایدار، معماری سبز، اصول معماری سبز گردیده و در نهايت به نتايج و اثرات پایداری شهری در معماری پرداخته شده است.
کلمات کلیدی : توسعه پایدار پایداری شهری معماری پایدار ساختمان پایدار