تبیین و ارائه الگوی های نوين دسترسی به مسکن بهينه با رويکرد انعطاف‌پذیری

تبیین و ارائه الگوی های نوين دسترسی به مسکن بهينه با رويکرد انعطاف‌پذیری

حسین حمزوی1

1) عضو هیأت علمی دانشگاه آزاد اسلامی و مدیر گروه معماری واحد لامرد

کد IOI مقاله : XEDC-HGFEA
محل انتشار : هفتمین کنفرانس بین المللی پژوهش در علوم و مهندسی و چهارمین کنگره بین المللی عمران، معماری و شهرسازی آسیا(7icrsie.com)
چکیده :
    در خانه عواملی هست که ارزش‌های انسانی در آن تجلی پیدا می‌کند و می‌توان به مهم‌ترین آن به ‌عنوان مکان اجتماعی نگهداری فرهنگ اشاره کرد. به نظر می‌رسد اساسی‌ترین نیازهای آدمی داشتن سرپناه است؛ بنابراین تأمین مسکن مناسب برای تمامی اقشار جامعه ضرورتی انکار ناپذیر است. یکی از راهکارهای تأمین مسکن بهینه قابلیت انعطاف‌پذیری در آن است. انعطاف‌پذیری در طراحی معماری شامل امکان تنظیم و سازگاری واحد مسکونی در طول زمان می‌شود. این امر در ساختمان باعث، ایجاد تنوع شده و در نهایت موجب بهبود بهره‌وری و افزایش عمر ساختمان می‌گردد. در این مقاله روش تحقیق کیفی بوده که در آن به مطالعه اثر انعطاف‌پذیری بر طراحی مسکن بهینه پرداخته می‌شود. به ‌این ‌ترتیب پس از گردآوری اطلاعات از طریق روش کتابخانه‌ای و بررسی نمونه‌های مرتبط و تحلیل آن‌ها، به نتایجی در رابطه با دستیابی به انعطاف‌پذیری اشاره می‌شود. طرح موضوع انعطاف‌پذیری در این مقاله به‌منظور عملکرد چند فضا متفاوت در یک فضا صورت گرفته است. در این امر می‌توان از طراحی مبلمان انعطاف‌پذیر استفاده کرد و لذا روش ارائه‌شده در این مقاله می‌تواند موجب سکونت دائم و همیشگی به‌صورت پایدار شود.

کلمات کلیدی : مسکن بهينه قابليت انعطاف‌پذیری مبلمان انعطاف‌پذیر چند عملکردی