تبیین هویت معماری سنتی ایران در راستای ارتقای کیفیت معماری پایدار

تبیین هویت معماری سنتی ایران در راستای ارتقای کیفیت معماری پایدار

حسین حمزوی1

1) عضو هیأت علمی دانشگاه آزاد اسلامی و مدیر گروه معماری واحد لامرد

کد IOI مقاله : XEDC-HGFEB
محل انتشار : هفتمین کنفرانس بین المللی پژوهش در علوم و مهندسی و چهارمین کنگره بین المللی عمران، معماری و شهرسازی آسیا(7icrsie.com)
چکیده :
    پیچیده تر شدن مناسبات فردی و اجتماعی بشر و پیچیدگی نیازمندی های وی، سبب دخالت های جدی تر او در طبیعت و در نتیجه شاهد تغییر شکل ناگهانی در آن شده که مستلزم هشدارهای ضروری می باشد این هشدارها، از اوایل دهه شصت شدت گرفت: گرم شدن زمین، کمبود آب قابل شرب، افزایش آلودگی و ضربات روحی به انسانها، از جمله هشدارهای تکان دهنده در جهت تداوم سلامت زندگی بشری است. که در این راستا، آرزوهای بسیاری در محققان و دانشمندان، برای حفاظت از اکوسیستم و برای دوام فرهنگی و تاریخی و به تبع آن پایداری پدید آورد. پایداری لغتی است که جنبه های پیچیده ی بسیاری را شامل می شود. امروزه اغلب، لغت پایداری در جامعه مطرح است. اما معنی درست این لغت و مفاهیم آن برای معماران، هنوز، کاملاً واضح نیست. از آنجایی که هیچ روش یا توصیه ی قطعی درباره ی معماری پایدار وجود ندارد، بنابراین توجه به مباحث و نظریه های بیان شده در این زمینه ضروری به نظر می رسد. هر چند توسعه ی پایدار ریشه های اکولوژیکی و اقتصادی دارد، ولی با جستجو درباره ی معضلات پیش روی انسان معاصر و راه حل آنها در معماری پایدار، نقش طبیعت هرچه بیشتر آشکار می گردد. در این راستا این مقاله تلاش در نمایاندن برخی راهکارهایی دارد که معماری سنتی ایران را به معماری قابل تطبیق با تعریف پایدار (سبز)، اگر نه در همه ابعاد،لااقل در اصل و ریشه می نماید.

کلمات کلیدی : توسعه پایدار معماری پایدار فرایند معماری طبیعت