چالش ها و معیارهای مؤثر بر ارتقاء کیفیت محیطی در طراحی برای معلولین و افراد با نیازهای ویژه

شرمین علیا¹ سجاد زارع صفت²

1) دکتری معماری، دانشکده هنر و معماری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2) کارشناس ارشد عمران- راه و ترابری، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.

کد IOI مقاله : XEEB-HAECC
محل انتشار : دومین کنفرانس بین المللی پژوهش ها و دستاوردهای نو در علوم، مهندسی و فناوری های نوین(setbconf.com/2nd)
چکیده :
    بر اساس آمار سازمان بهداشت جهاني در حدود ده درصد از جمعيت جهان دچار نوعي معلوليت مي‌باشند،كه رقمي قابل توجه می‌باشد. در سال‌هاي اخير در اكثر كشورهاي دنيا طراحان فضاي شهري، ساختمان‌هاي عمومي و آموزشي، بر حسب مورد به لحاظ نياز مبرم جامعه اقدام به طراحي فضاهايي نموده‌اند كه عملاً استفاده از آن‌ها براي معلولين راحت‌تر بوده و موجب گرديده تا فعاليت روزمره اين قشر از جامعه در محيط‌هاي شهري و ساختمان‌هاي عمومي امكان‌پذير گردد. اما در اين بين بعد از انقلاب اسلامي نظام شهرسازي و معماري دستخوش تغييراتي شده است كه مي‌توان از بين آن‌ها رشد چشمگير شهرها و مناطق جنگ‌زده و ساير نقاط به خصوص تهران را عنوان نمود. كه اين رشد باعث كم شدن توجه به امور شهري، تجهيزات شهري و روان‌سازي ساختمان‌هاي عمومي به شمار مي‌آيد. در این پژوهش، با روش کیفی و رویکردی تحلیلی، پس از بررسی ادبیات پژوهش و تحلیل وضع موجود، آسیب شناسی مسئله انجام شده است و در انتها راهکار ارائه گردیده است. تحولات اجتماعی و فرهنگی جامعه ما در دو دهه اخیر سبب شده که اشخاص معلول و ناتوان جسمی و حرکتی به میزان قابل توجهی در جامعه جذب شوند، اما وجود برخی موانع به ¬ویژه در عرصه¬ی برنامه¬ریزی¬ شهری و شهرسازی، بسیاری از فضاهای شهری را فاقد شرایط لازم برای حضور این قشر در جامعه، موجب گردیده است. از عناصر مهمی که می¬تواند اشخاص معلول را به جامعه برگرداند، فضاهای شهری می¬باشند که با برنامه¬ریزی صحیح و مناسب¬سازی فضاهای مورد نظر، می¬توان این قشر را از منزوی شدن بازداشت و از حضور فعال و مشارکت آنان در فعالیت¬های اجتماعی- اقتصادی بهره جست.

کلمات کلیدی : طراحی شهری معماری افراد با نیازهای ویژه کیفیت محیطی معلول