نقش ناگویی هیجانی در پیشبینی فرسودگی زناشویی مادران دانشآموزان کم توان ذهنی
نقش ناگویی هیجانی در پیشبینی فرسودگی زناشویی مادران دانشآموزان کم توان ذهنی
مرضیه شفیع1 محمدحسن گرامی2
1) دانشجوی کارشناسی ارشد، روانشناسی تربیتی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد میبد، یزد، ایران
2) مدرس دانشگاه
کد IOI مقاله
:
XEEH-HBHCG
محل انتشار :
اولین همایش ملی خانواده آرمانی(cifuma.ir)
چکیده :
پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش ناگویی هیجانی در پیشبینی فرسودگی زناشویی مادران دانشآموزان کم توان ذهنی انجام شد. این پژوهش از نوع توصیفی است و با روش همبستگی انجام شد. جامعه آماری پژوهش متشکل از تمامی مادران دانشآموزان کم توان ذهنی شهرهای اردکان و میبد در سال تحصیلی 1401-1400 بود. نمونهگیری با استفاده از روش دردسترس انجام گرفت و ۱۱۳ نفر به پرسشنامههای ناگویی هیجانی باگبی، پارکر وتیلور (۱۹۹۴) و فرسودگی زناشویی پاینز (1996) که به صورت برخط منتشر شد، پاسخ دادند. دادهها با استفاده از روش همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه، در سطح 05/0 و با بهرهگیری از نرمافزار SPSS26 مورد تحلیل آماری قرار گرفت. نتایج نشان داد که بین ناگویی هیجانی و ابعاد آن با فرسودگی زناشویی مادران دانشآموزان کم توان ذهنی رابطه مثبت معنیداری وجود دارد (001/0>P). نتایج بدست آمده نشان داد تنها بعد شناسایی سهم معناداری در پیشبینی فرسودگی زناشویی مادران دانشآموزان کمتوان ذهنی دارد (مجذور آر تنظیم شده برابر 253/0، 001/0>P و 668/13). این نتایج تلویحات کاربردی در طراحی مداخلات مورد نیاز در خصوص فرسودگی زناشویی مادران دانشآموزان کم توان ذهنی را نشان میدهد.
کلمات کلیدی : ناگویی هیجانی فرسودگی زناشویی مادران دانشآموزان کم توان ذهنی